Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Vakbond kaart situatie jeugdzorg Lelystad aan bij Arbeidsinspectie»?1

Ja.

Vraag 2

Hoe beoordeelt u de in het artikel beschreven aanhoudende onrust bij Jeugd Lelystad en de vraagtekens die worden geplaatst bij het onderzoek naar de inmiddels ontslagen bestuurder?

Het is niet in het belang van de jeugdigen en inwoners van de gemeente Lelystad dat het al langere tijd onrustig is rondom de toegang en beschikbaarheid van de jeugdzorg in de gemeente Lelystad. Met het aantreden van een nieuw college in de gemeente Lelystad én de inzet die de afgelopen maanden is gepleegd voor de toegang en de beschikbaarheid van jeugdzorg is mijn beeld dat de situatie in Lelystad de afgelopen maanden is verbeterd.

Vraag 3

Was u bij de beantwoording van eerdere schriftelijke vragen op 11 augustus 2026 op de hoogte van het feit dat FNV Jeugdzorg de situatie bij Jeugd Lelystad reeds in april had gemeld bij de Nederlandse Arbeidsinspectie en de Autoriteit Persoonsgegevens? Zo ja, waarom zijn deze meldingen en de daaraan ten grondslag liggende zorgen niet betrokken bij uw beantwoording?

Nee, ik was hier niet van op de hoogte.

Vraag 4

Hoe beoordeelt u de samenloop van de door FNV gemelde ernstige personele problemen en de door de Nederlandse Zorgautoriteit gesignaleerde risico’s voor de beschikbaarheid en toegankelijkheid van jeugdhulp in Lelystad?

De eerder dit jaar geconstateerde problemen op het terrein van de toegang zijn van invloed geweest op het personeel werkzaam bij de toegang. De gemeente Lelystad heeft echter in maart jl. hard gewerkt om de toegang voor jeugdzorg op orde te brengen en er zijn vanuit de NZa op dit moment geen zorgen over de beschikbaarheid en toegankelijkheid. Dit neemt niet weg dat er uiteraard intern personele problemen kunnen spelen. Het is aan de werkgever om hier verder afspraken over te maken. De NZa heeft hierin verder geen rol.

Vraag 5

Kunt u aangeven wat sinds uw beantwoording van 11 augustus 2026 concreet is verbeterd aan de beschikbaarheid, toegankelijkheid en tijdigheid van de jeugdhulp in Lelystad? Kunt u daarbij aangeven hoeveel kinderen momenteel wachten op een besluit over of de daadwerkelijke inzet van passende jeugdhulp?

Sinds april jl. is er geen achterstand in de toegang, zowel bij de verwijzingen via de gemeentelijke toegang (Jeugd Lelystad B.V.) als bij de toewijzingen via bepalingen via de GI. Aanvragen worden volgens de termijnen behandeld. Wel heeft Lelystad, net als veel gemeenten in Nederland, te maken met wachtlijsten bij aanbieders. Dit heeft echter geen relatie met de gemeentelijke toegangsorganisatie, maar met o.a. de krappe arbeidsmarkt.

Vraag 6

Deelt u de mening dat ernstige personele uitval en langdurige bestuurlijke onrust binnen een organisatie die verantwoordelijk is voor de toegang tot jeugdhulp gevolgen kunnen hebben voor de continuïteit en tijdigheid van die toegang? Zo nee, waarom niet?

Als de genoemde personele uitval en bestuurlijke onrust gevolgen heeft voor de termijnen waarin de aanvragen worden behandeld, dan kan dit uiteraard gevolgen hebben voor de continuïteit en tijdigheid van de toegang.

Vraag 7

Heeft u inmiddels vastgesteld of kinderen en gezinnen door de bestuurlijke en personele problemen bij Jeugd Lelystad langer hebben moeten wachten op jeugdhulp of anderszins nadeel hebben ondervonden? Zo ja, wat zijn de uitkomsten? Zo nee, waarom is dit nog niet vastgesteld?

Sinds april jl. is er geen achterstand in de toegang bij de gemeente Lelystad. De NZa voert vanuit haar vroegsignaleringstaak maandelijks gesprekken met de gemeente Lelystad om de situatie in Lelystad nauwgezet te volgen en er zijn vanuit de NZa op dit moment geen zorgen over de beschikbaarheid en toegankelijkheid.
Gemeenten zijn daarbij in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor de uitvoering van jeugdhulp en de gemeenteraad is verantwoordelijk om het college hierop aan te spreken. Het college informeert de raad periodiek over de stand van zaken jeugdzorg. De gemeente Lelystad heeft laten weten dat de dienstverlening van Jeugd Lelystad op dit moment wordt onderzocht.

Vraag 8

U antwoordde op 11 augustus 2026 op de vraag welke aanvullende maatregelen u bereid bent te nemen om te voorkomen dat interne bestuurlijke problemen of tekortschietende gemeentelijke uitvoering ten koste gaan van kwetsbare kinderen uitsluitend met: «Geen.» Bent u, gelet op de aanhoudende problemen en de meldingen bij toezichthouders, nog steeds van mening dat geen aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn?

De afgelopen jaren is er gewerkt aan de Wet verbetering beschikbaarheid Jeugdzorg om een aantal knelpunten in het jeugdstelsel op te lossen. Zo heeft bijvoorbeeld de NZa nieuwe taken gekregen, waaronder de vroegsignaleringstaak en is voor sommige zorgvormen vastgelegd dat gemeenten verplicht regionaal moeten samenwerken in Jeugdregio’s. Dit zijn allemaal zaken die bijdragen aan een beter werkend jeugdhulpstelsel. In die beleidsontwikkeling wordt ook casuïstiek betrokken. Deze wet is per 1 januari 2026 in werking getreden en wordt ook nog geëvalueerd. Hierbij zullen ook ervaringen van casuïstiek worden betrokken.
Tegelijkertijd zien we ook dat er in het huidige stelsel bepaalde knelpunten zitten, zoals het tekort aan regionaal en landelijk inzicht in het zorglandschap voor (hoog)specialistische jeugdhulp én gebrek aan sturing op de beschikbaarheid van deze hulp. Ook is er een gebrek aan samenwerking tussen zorgdomeinen en expertises om tot integraal zorgaanbod te komen én gebrek aan randvoorwaarden om dit goed te kunnen doen.
Er loopt er op dit moment intensief overleg met het veld om te komen tot een diepergaande analyse van de knelpunten in het stelsel, ieders rol hierin en welke aanvullende afspraken nodig zijn om het stelsel beter te laten functioneren.

Vraag 9

Zo ja, wat moet er volgens u nog gebeuren voordat u als stelselverantwoordelijke wel aanleiding ziet aanvullende maatregelen te nemen?

Zie antwoord vraag 8.

Vraag 10

U gaf in uw eerdere beantwoording aan dat bij mogelijke taakverwaarlozing eerst signalering en factfinding plaatsvinden en dat het Rijk vervolgens via interbestuurlijk toezicht kan optreden. Is naar aanleiding van de situatie in Lelystad inmiddels sprake van signalering of factfinding in het kader van interbestuurlijk toezicht? Zo nee, waarom niet?

De NZa houdt vanuit haar vroegsignaleringstaak zicht op de situatie in de gemeente Lelystad en de NZa zal indien nodig het Ministerie van VWS informeren. Gegeven de huidige situatie is er vanuit het Ministerie van VWS op dit moment geen aanleiding om zelf verdere signalering en factfinding te doen.

Vraag 11

Bent u bereid de Kamer te informeren over de uitkomsten van de onderzoeken of meldingen bij de Nederlandse Arbeidsinspectie en andere betrokken toezichthouders, voor zover deze relevant zijn voor de beschikbaarheid, toegankelijkheid, continuïteit en kwaliteit van de jeugdhulp in Lelystad?

Het college is in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor de uitvoering van jeugdhulp en de gemeenteraad is verantwoordelijk om het college hierop aan te spreken. Het is aan de gemeente om zo nodig signalen van andere toezichthouders, zoals de Nederlandse Arbeidsinspectie, hierin te betrekken. Overigens heeft de Arbeidsinspectie het onderzoek naar aanleiding van de melding van de vakbond nog niet afgerond. In de situatie van de gemeente Lelystad is het onderzoek van de NZa waar u naar verwijst niet openbaar gemaakt en kan ik u deze informatie niet verstrekken.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Gezin in jeugdzorg kost Westerwolde bijna 1,5 miljoen euro», waaruit blijkt dat drie kinderen zonder hun ouders op een vakantiepark verblijven, daar 24 uur per dag door twee personen worden begeleid en waarvoor de gemeente dit jaar bijna 1,5 miljoen euro betaalt?1

Ja.

Vraag 2

Waren deze drie kinderen opgenomen in de nulmeting Zicht op Jeugd, waarin op peildatum 1 mei 2026 768 jeugdigen in een één-op-éénplaatsing zijn geteld? Zo ja, sinds wanneer was hun situatie bij de betrokken jeugdregio en bij uw ministerie bekend?

Uit contact met de gemeente Westerwolde verneem ik dat deze jeugdigen zijn opgenomen in de nulmeting «Zicht op Jeugd», met peildatum 1 mei 2026.
Mijn ministerie beschikt niet over gegevens m.b.t. de inhoudelijke omstandigheden van de 768 jeugdigen die in een één-op-één plaatsing verblijven.

Vraag 3

Indien deze kinderen niet in de nulmeting zijn opgenomen, wat is daarvan de reden en wat zegt dit volgens u over de volledigheid van het genoemde aantal van 768 jeugdigen?

Zoals ik hierboven heb aangegeven, zijn deze jeugdigen opgenomen in de nulmeting.
Met betrekking tot de volledigheid van het genoemde aantal van 768 jeugdigen, wil ik benadrukken dat het OZJ in haar rapportage aangeeft dat deze aantallen met de nodige voorzichtigheid moeten worden geïnterpreteerd. Dit houdt ook in dat er geen garantie is dat deze aantallen volledig zijn.

Vraag 4

Hoe verhoudt deze casus zich tot uw eerdere aankondiging dat gemeenten, gecertificeerde instellingen en regionale expertteams gezamenlijk zicht moeten krijgen op deze jongeren, hun veiligheid, de passendheid van de zorg en de hulp die zij nodig hebben, en dat bij niet-passende zorg moet worden toegewerkt naar passende zorg?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
Ik heb vernomen van de gemeente Westerwolde dat deze jeugdigen zijn meegenomen in de nulmeting, omdat de casus valt onder de meegegeven definitie van één-op-één plaatsingen2.
In algemene zin wil ik benadrukken dat het voor de hand ligt dat een gemeente – wanneer een casus past binnen de definitie van een één-op-één plaatsing – deze jeugdigen in beeld brengt, en daarbij kijkt naar hun veiligheid en de passendheid van zorg. En dat zij – bij niet passende zorg – onderzoeken hoe kan worden toegewerkt naar passende hulp en zorg voor dit gezin.

Vraag 5

Welke rol hebben de betrokken gecertificeerde instelling en het regionale expertteam in deze specifieke casus gespeeld bij het vinden van passende zorg en waarom is het tot op heden niet gelukt om voor deze drie kinderen een passende structurele plek te realiseren?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
In algemene zin kan ik zeggen dat ik het van groot belang vindt dat – wanneer er jeugdigen zijn die in een één-op-één setting verblijven – de gemeente, de gecertificeerde instelling (GI; indien deze betrokken is) en het regionaal expertteam (RET), gezamenlijk op zoek gaan naar het vinden van passende hulp voor jeugdigen. Ook wanneer sprake is van complexe problematiek.

Vraag 6

Hoe verhoudt het langdurige verblijf van deze kinderen op een vakantiepark zich tot uw eerdere uitgangspunt dat een één-op-éénplaatsing slechts in het directe en aantoonbare belang van een jeugdige of als tijdelijke overbrugging naar geschikt aanbod zou moeten plaatsvinden? Wanneer is volgens u nog sprake van een tijdelijke overbrugging?

Zoals ik reeds in mijn brief van 15 april jl.3 schreef, vind ik één-op-één plaatsingen in principe niet wenselijk. Tegelijkertijd is het niet aan mij om te beoordelen of er in deze casus sprake is van niet-passende hulp. Dit is aan de gemeente Westerwolde, in samenspraak met de betrokken GI en het RET. Ook is het aan hen om – als de gemeente Westerwolde concludeert dat er geen sprake is van veilige en/of passende hulp -te komen tot een geschikt aanbod.
Een één-op-één plaatsing kan in sommige gevallen echter wel passend zijn. Bijvoorbeeld wanneer dit in het directe en aantoonbare belang van de jongere is en daarmee onderdeel is van het behandelplan. Ook in een crisissituatie kan een één-op-één plaatsing het minst schadelijk zijn voor de jongere ter overbrugging naar geschikt aanbod in de eigen regio. Het is hierbij zeer lastig om vast te leggen wanneer er sprake is van een tijdelijke overbrugging, en hoe lang een dergelijke plaatsing passend is. Dit is afhankelijk van de omstandigheden van de jeugdige en diens gezin.

Vraag 7

Hoe verklaart u dat binnen het huidige jeugdzorgstelsel bijna 1,5 miljoen euro per jaar kan worden besteed aan deze noodconstructie, terwijl voor deze drie kinderen kennelijk geen passende structurele zorgplek beschikbaar is? Waar zit in deze casus concreet de blokkade?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
In algemene zin benadruk ik dat ik één-op-één plaatsingen onwenselijk vindt, omdat het veelal gaat om een oplossing die (meestal) niet bijdraagt aan het verhelpen van de complexe problematiek waar de jeugdige en diens gezin mee te maken hebben. En die ook nog eens zeer kostbaar kan zijn.

Vraag 8

Kunt u aangeven hoeveel jeugdigen op dit moment daadwerkelijk verblijven in vakantiehuisjes, appartementen of vergelijkbare noodconstructies – gegeven het feit dat uit Zicht op Jeugd blijkt dat regio's de feitelijke verblijfssetting en mate van individuele begeleiding niet altijd registreren en dat de uitkomsten slechts als een eerste voorzichtige indicatie kunnen worden beschouwd? Indien u dat niet kunt, hoe en wanneer u ervoor zorgt dat dit wel inzichtelijk wordt?

Nee, dat kan ik niet aangeven. Zoals u aangeeft, wordt de feitelijke verblijfplaats over het algemeen niet geregistreerd door gemeenten.
Op dit moment ben ik in overleg met VNG en gemeenten voor een vervolg uitvraag om te kunnen volgen hoe het aantal plaatsingen zich ontwikkelt. Daarbij bekijk ik met hen wat nodig is om structureel beter inzicht te krijgen. Zo verkennen we welke structurele aanpassingen in informatiesystemen nodig zijn om bijvoorbeeld wel de feitelijke verblijfplaats te kunnen registeren. Ik blijf de komende tijd in nauw overleg met jeugdregio’s over de stappen die zij zetten.
Daarnaast werk ik met VNG, gemeenten en de bovenregionale expertisenetwerken een doorbraakaanpak uit om voor deze jongeren tot passende zorg te komen, bij voorkeur in de eigen regio. Ik vraag het Ondersteuningsteam Zorg voor Jeugd om deze aanpak samen met jeugdregio’s te organiseren.

Vraag 9

Bent u bereid deze casus expliciet te betrekken bij het bestuurlijk overleg van 10 september met de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) en brancheorganisaties over het terugdringen van één-op-éénplaatsingen en het realiseren van voldoende passende jeugdhulp?

Alhoewel deze casus niet expliciet is besproken in het bestuurlijk overleg, heb ik – samen met de VNG en de Branches Gespecialiseerde Zorg voor Jeugd (BGZJ) – afgesproken dat we het aantal één-op-één plaatsingen willen terugdringen en voldoende passende hulp te realiseren voor jeugdigen met complexe problematiek.
Om dit te bereiken werk ik samen met gemeenten en de bovenregionale expertisenetwerken een doorbraakaanpak uit om voor deze jongeren tot passende zorg te komen, bij voorkeur in de eigen regio. Ik vraag het Ondersteuningsteam Zorg voor Jeugd om deze aanpak samen met jeugdregio’s te organiseren. Het startpunt hierbij is dat jeugdregio’s samen met gecertificeerde instellingen (GI’s) de komende maanden, zoveel als mogelijk met bestaande steunstructuren als de regionale expertteams (RETs), gaan zoeken naar oplossingen voor deze kinderen en jongeren. Daar worden de mogelijkheden voor onderwijs in betrokken. Waar nodig kunnen de bovenregionale expertisenetwerken de RETs hierbij ondersteunen.

Vraag 10

Bent u bereid de Kamer bij de toegezegde terugkoppeling na dit bestuurlijk overleg tevens te informeren hoeveel van de 768 jeugdigen inmiddels zijn doorgestroomd naar passende zorg, hoeveel nog in een één-op-éénplaatsing verblijven en wat de belangrijkste oorzaken zijn waardoor passende zorg voor deze jeugdigen niet beschikbaar komt?

Bij de uitvraag voor dit eerste landelijk beeld zijn gemeenten gevraagd om het aantal jeugdigen dat op peildatum 1 mei 2026 verbleef in een één-op-één setting (of buitencontractueel, buitenregionaal aanbod) in beeld te brengen. Gemeenten en jeugdregio’s hebben hiervoor onderzoek gedaan binnen hun systemen, onder andere door het berichtenverkeer te raadplegen, en hebben waar nodig dossiers bekeken. Er is geen dashboard, waaruit dagelijks een actueel beeld kan worden opgevraagd. Reden hiervoor is dat de gevraagde informatie niet op een dergelijke manier wordt geregistreerd door gemeenten. Gemeenten registreren over het algemeen voornamelijk datgene wat nodig is voor betaling van facturen (met name startdatum beschikking en hoofdaannemer).
Zoals ik in de beantwoording van vraag 8 reeds aangaf, wordt op dit moment gewerkt aan een verdiepingsslag op dit eerste landelijke beeld, om de jeugdigen die verblijven in een één-op-één setting (of buitencontractueel, buitenregionaal aanbod) nog beter in zicht te krijgen. Ik zal uw Kamer begin 2027 informeren over de voortgang.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Sportclubs in geldnood na schrappen saldering», waarin wordt gewaarschuwd dat amateur-sportverenigingen met zonnepanelen door het beëindigen van de salderingsregeling vanaf 2027 fors hogere energielasten kunnen krijgen?1

Ja.

Vraag 2

Herkent u het probleem dat juist sportverenigingen die de afgelopen jaren, mede op aandringen en met ondersteuning van de overheid, hebben geïnvesteerd in zonnepanelen en verduurzaming nu financieel worden geraakt, omdat zij veel stroom overdag opwekken en terugleveren terwijl hun energieverbruik vooral ’s avonds en in het weekend plaatsvindt?

Ja, ik herken dit beeld. Volgens een verkenning van koepelorganisaties gaat het vooral om buitensportverenigingen, zoals voetbal- en hockeyverenigingen.2 Verenigingen met een buitensportaccommodatie kennen een verbruikspiek in de doordeweekse avonduren en in de weekenden. Ook in de zomer, wanneer de panelen juist veel opwekken, is het verbruik in dat geval laag. Door die beperkte gelijktijdigheid van opwek en verbruik leveren deze verenigingen veel stroom terug. De impact van het einde van de salderingsregeling hangt dus voor sportverenigingen net als voor andere afnemers af van de vraag of hun opwek en het gebruik van elektriciteit gelijktijdig plaatsvinden en qua omvang in verhouding tot elkaar staan.
De beëindiging van de salderingsregeling leidt tot een stijging op de energierekening van alle huishoudens, verenigingen of andere instanties met zonnepanelen en een kleinverbruikaansluiting, maar dit betekent niet per definitie dat zonnepanelen niet meer rendabel zijn. Zonnepaneelbezitters zullen een vergoeding van 50% van het leveringstarief ontvangen voor de elektriciteit die zij terugleveren aan het net en gaan energiebelasting betalen over alle elektriciteit die ze afnemen van het net.
Het merendeel van de nu beschikbare energiecontracten biedt een terugleververgoeding die hoger is dan de bijbehorende terugleverkosten. Dat betekent dat teruggeleverde elektriciteit nog altijd een positieve marktwaarde vertegenwoordigt, al zal deze vanaf 1 januari 2027 kleiner zijn dan voorheen. De grootste besparing voor afnemers ligt echter in het benutten van de opgewekte elektriciteit voor het eigen verbruik. Verenigingen die erin slagen om hun energieverbruik beter aan te laten sluiten op het moment van opwek, zullen meer voordeel uit hun zonnepanelen blijven halen.
De salderingsregeling geldt alleen voor kleinverbruikers. Zwembaden en sporthallen hebben meestal een grote aansluiting met een capaciteit groter dan 3×80 ampère voor elektriciteit. Zij vallen dus buiten de huidige regeling. Voor deze binnensportverenigingen verandert er niets.

Vraag 3

Klopt het dat volgens onderzoek van het Mulier Instituut minstens 33 procent van de sportverenigingen zonnepanelen heeft en dat verenigingen met zonnepanelen na het beëindigen van de salderingsregeling gemiddeld circa € 6.500 per jaar meer aan energiekosten kunnen gaan betalen? Hoeveel sportverenigingen worden naar verwachting geraakt en wat zijn naar schatting de totale financiële gevolgen voor de amateur-sportsector?

Het percentage klopt. Uit onderzoek van het Mulier Instituut blijkt dat minstens 33 procent van de sportverenigingen zonnepanelen heeft.3 Deze cijfers dateren uit 2023. De aangehaalde schatting van de financiële gevolgen komt niet uit dat onderzoek. Het gaat om een berekening van Energyc.4 Daaruit blijkt dat een gemiddelde vereniging na 2027 tot € 6.500 meer aan energiekosten betaalt. De KNVB heeft daarnaast in 2026 apart onderzoek laten doen onder 34 voetbalverenigingen.5 Daaruit blijkt dat 44 procent van de voetbalverenigingen met zonnepanelen kleinverbruiker is. Alleen die groep ondervindt de gevolgen van het beëindigen van de regeling.
Een exact aantal geraakte verenigingen kan ik echter niet geven. Nederland telt ongeveer 26.000 sportverenigingen. Minstens een derde daarvan heeft zonnepanelen. Op basis van bovenstaande percentages gaat het naar schatting om enkele duizenden verenigingen.
Bovendien is het niet mogelijk een totaalbedrag voor de sector te noemen. De gevolgen verschillen namelijk sterk per vereniging. Opwek, verbruiksprofiel, aansluiting en energiecontract bepalen samen het beeld. Landelijke gegevens over die combinatie zijn er niet.

Vraag 4

Zijn de specifieke financiële gevolgen van het beëindigen van de salderingsregeling voor amateur-sportverenigingen voorafgaand aan het besluit door het kabinet in kaart gebracht? Zo ja, wat waren de uitkomsten en met welke bedragen is daarbij gerekend? Zo nee, waarom is dit niet gebeurd?

Bij de voorbereiding van het wetsvoorstel zijn de gevolgen voor kleinverbruikers in beeld gebracht.6 Sportverenigingen met een kleinverbruikaansluiting vallen onder die groep. Er is vooraf geen aparte doorrekening gemaakt voor amateursportverenigingen. De wetgeving op energiegebied maakt geen onderscheid naar type kleinverbruiker.
Inmiddels brengen maatschappelijke partijen ook de gevolgen voor de sport gericht in beeld. Het Nationaal Klimaat Platform beschrijft de gevolgen in een casusstudie van juni 2026.7 Ook de KNVB liet zoals gezegd in 2026 onderzoek doen onder voetbalverenigingen. Ik gebruik deze inzichten in de gesprekken met de sportsector. Dergelijke inzichten kunnen betrokken worden door de individuele sportverenigingen, en door de betrokken (mede)overheden bij de praktische voorbereiding over hun bedrijfsvoering nadat de salderingsregeling vervalt.

Vraag 5

Vindt u het redelijk dat sportverenigingen die op basis van jarenlang overheidsbeleid hebben geïnvesteerd in zonnepanelen vanaf 2027 mogelijk duizenden euro’s per jaar extra moeten betalen en daardoor worden gedwongen hun contributies te verhogen, terwijl deze investeringen juist bedoeld waren om hun energielasten structureel te verlagen?

Ik begrijp dat verenigingen dit als onredelijk kunnen ervaren. Zij hebben geïnvesteerd in verduurzaming, mede door beleid van de Rijksoverheid. Tegelijk is de salderingsregeling altijd een tijdelijke stimuleringsmaatregel geweest. Die maatregel verlaagde de investeringsdrempel toen zonnepanelen nog duur waren. Inmiddels zijn panelen fors goedkoper en is die drempel veel lager.
Er zijn ook goede redenen om met de regeling te stoppen. Tijdens de behandeling van de Wet einde salderen zijn deze redenen uitvoerig aan bod gekomen. De salderingsregeling vergroot de druk op het elektriciteitsnet doordat huishoudens geen prikkel hebben om hun eigen opgewekte zonnestroom zelf te verbruiken.8 Daarnaast zorgt de salderingsregeling voor hogere kosten voor energieleveranciers. Om dit te compenseren, verhogen veel energieleveranciers de stroomprijzen. Het voordeel van de salderingsregeling wordt hiermee onder andere betaald door huishoudens zonder zonnepanelen.
De investering in zonnepanelen houdt voor afnemers ook zonder saldering waarde. Verenigingen besparen op de stroom die zij zelf direct gebruiken. Bovendien biedt het merendeel van de nu beschikbare energiecontracten een terugleververgoeding die hoger is dan de bijbehorende terugleverkosten. Dat betekent dat teruggeleverde elektriciteit nog altijd een positieve waarde vertegenwoordigd, al zal deze vanaf 1 januari 2027 kleiner zijn dan voorheen. Die waarde bedraagt tenminste 50 procent van het kale leveringstarief.9 Verenigingen met een ongunstig verbruiksprofiel gaan er echter wel fors op achteruit. Daarom werk ik aan gerichte ondersteuning voor sportverenigingen bij de verduurzaming van hun accommodaties. In het antwoord op vraag 7 licht ik dit nader toe.

Vraag 6

Deelt u de zorg dat deze hogere lasten uiteindelijk bij leden en gezinnen terechtkomen via hogere contributies en dat sporten daardoor minder betaalbaar en toegankelijk kan worden? Zo ja, hoe verhoudt dit zich tot het kabinetsbeleid om sport en bewegen juist toegankelijk te houden?

Ik vind het van belang dat sport en bewegen toegankelijk en betaalbaar blijven. De hoogte van de contributie bepaalt de vereniging echter zelf. Die hoogte hangt af van het geheel aan inkomsten en uitgaven. Denk aan accommodatie-, energie-, personeels- en onderhoudslasten. Daarom kan ik nu nog niet vaststellen in welke mate de beëindiging van de salderingsregeling doorwerkt in de contributies. Wel zal ik dit goed in de gaten houden met de jaarlijkse contributiemonitor.

Vraag 7

Welke mogelijkheden ziet u om specifiek sportverenigingen, die vanwege het tijdstip waarop zij energie opwekken en verbruiken onevenredig worden geraakt door het beëindigen van de salderingsregeling, tegemoet te komen? Worden daarbij compensatie, een overgangsregeling of ondersteuning voor energieopslag onderzocht? Zo nee, waarom niet?

Een specifieke compensatie of overgangsregeling voor sportverenigingen is niet aan de orde. Nadat een eerder wetsvoorstel om de salderingsregeling vanaf 2025 af te bouwen werd verworpen, koos het toenmalige kabinet Schoof voor beëindiging in één keer per 2027. In het wetsvoorstel geldt van 2027 tot 2030 een wettelijke minimumvergoeding van 50% voor teruglevering.10
Uit de casusstudie van het Nationaal Klimaat Platform blijkt dat verenigingen vooral vragen om inzicht in hun eigen opwek en verbruik.¹ Vrijwilligers hebben niet altijd de capaciteit en kennis om dit zelf te analyseren. Welke maatregel loont, verschilt bovendien per vereniging: meer gelijktijdigheid is bij een buitensportaccommodatie beperkt te vergroten en een batterij is niet vanzelfsprekend de meest kosteneffectieve stap. Daarom zie ik op korte termijn vooral mogelijkheden in het ontzorgen van verenigingen. Zo kunnen sportverenigingen gebruikmaken van een energiecoach. Deze coaches begeleiden verenigingen op locatie bij verduurzaming en betrekken het einde van de salderingsregeling in hun advies. Verder deel ik kennis via partners van de Routekaart Verduurzaming Sport, zoals het Kenniscentrum Sport & Bewegen en het platform duurzamesport.nl.
Verenigingen die overwegen te investeren in de opslag van zonnestroom, kunnen hiervoor een beroep doen op een DUMAVA-subsidie. Amateursportverenigingen die al zonnepanelen hebben, kunnen een aanvraag doen voor een batterij voor opslag, mits de batterij voldoet aan de voorwaarden uit de maatregelenlijst (maatregel H.3). De maatregelenlijst is te vinden op de website van RVO.11

Vraag 8

Welke mogelijkheden ziet u om te voorkomen dat deze extra energielasten ten koste gaan van de financiële positie van sportverenigingen, de hoogte van de contributie of noodzakelijke investeringen in sportaccommodaties? Kan hiervoor bijvoorbeeld de BOSA-regeling worden benut of aangepast?

Een belangrijke manier om extra energielasten op te vangen dan wel te voorkomen is het investeren in verduurzaming. De BOSA-regeling is gericht op de bouw en het onderhoud van sportaccommodaties. Voor verduurzaming kan sinds 2025 de sportsector subsidie aanvragen via de subsidieregeling duurzaam maatschappelijk vastgoed (DUMAVA). Dit jaar is het minimum DUMAVA-subsidiebedrag per aanvraag omlaag gegaan, zodat ook kleinere projecten in aanmerking komen voor subsidie. Dit maakt het voor sportverenigingen makkelijker om DUMAVA aan te vragen. Met de mogelijkheden die ik in het antwoord op vraag 7 noem, kunnen sportverenigingen stappen zetten richting verduurzaming. Zoals ik hiervoor al opmerkte, blijf ik de situatie goed volgen, onder meer via de jaarlijkse contributiemonitor.

Vraag 9

Bent u bereid vóór de beëindiging van de salderingsregeling in 2027 gezamenlijk met de sportsector tot een concrete oplossing te komen, zodat sportverenigingen die op verzoek van de overheid hebben verduurzaamd niet vervolgens financieel worden gestraft voor diezelfde investering?

Ik blijf met de sportsector in gesprek over ondersteuning op het gebied van infrastructuur en verduurzaming. Mede daarom is de energiecoachregeling herstart, zodat verenigingen dit jaar praktisch worden geholpen. Zie ook het antwoord op vraag 7. Daarnaast heb ik per 1 september de werkgroep financiering bouw en onderhoud sportaccommodaties ingesteld. Deze werkgroep brengt in kaart hoe de middelen voor bouw en onderhoud vanaf 2028 kunnen worden ingezet. Daarbij wordt ook de beëindiging van de salderingsregeling betrokken. De werkgroep levert eind van het jaar het resultaat op. Verder zijn voorstellen gedaan door het Nationaal Klimaat Platform met zes organisaties over het einde van de salderingsregeling met betrekking tot sportverenigingen. Hierop reageert de Minister van Klimaat en Groene Groei bij het afdoen van de motie Klos voor het einde van het jaar.

Vraag 10

Kunt u uitsluiten dat amateur-sportverenigingen door het beëindigen van de salderingsregeling financieel in de problemen komen of zelfs moeten stoppen? Zo nee, welke concrete maatregelen gaat u nemen om dit te voorkomen?

Nee, dat kan ik niet uitsluiten. De financiële positie van een vereniging hangt van veel factoren af. Denk aan het ledenaantal, de accommodatie, de reserves en het energiecontract. Het einde van de salderingsregeling is één van die factoren.
Wel neem ik maatregelen om verenigingen te helpen. Zie de antwoorden op de vragen 7 tot en met 9.

Vraag 11

Bent u bereid om de salderingsregeling niet te laten beëindigen? Zo nee, waarom niet? Zo ja, dan kunt u alle voorgaande vragen overslaan.

Nee, hier is het kabinet niet toe bereid. Voor nadere onderbouwing over de afschaffing van de salderingsregeling verwijs ik u graag naar de behandeling van de Wet einde salderen. De redenen voor de afschaffing van de salderingsregeling zijn tijdens deze wetsbehandeling uitvoerig aan bod gekomen.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Verband tussen maatschappelijke zorgen en het hebben van een psychische aandoening» en de resultaten van de tweede meting van NEMESIS-3 van het Trimbos-instituut?1

Ja, ik ben hiermee bekend.

Vraag 2

Hoe beoordeelt u de uitkomst dat volwassenen die zich veel zorgen maken over maatschappelijke problemen, waaronder internationale spanningen, energievoorziening en de kosten van het dagelijks leven, vaker een psychische aandoening hebben dan mensen die hierover geen of weinig zorgen hebben?

De resultaten laten een verband zien tussen maatschappelijke zorgen en het hebben van psychische aandoeningen. Wel is het belangrijk om voorzichtig te zijn met de interpretatie van de gevonden resultaten. Uit de resultaten van het onderzoek kan geen rechtstreeks verband worden afgeleid dat maatschappelijke zorgen leiden tot psychische aandoeningen. Het Trimbos Instituut benadrukt daarbij dat niet kan worden vastgesteld wat oorzaak en gevolg is. Het is mogelijk dat mensen die zich meer zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen een groter risico hebben op een psychische aandoening, maar het kan ook zijn dat mensen met een psychische aandoening zich juist meer zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen.
Ondanks deze nuancering onderstrepen de uitkomsten het belang van een brede blik op mentale gezondheid. Het is daarbij belangrijk om niet alleen te kijken naar psychische klachten, maar ook naar de omstandigheden waarin mensen leven. Psychische problemen staan immers niet altijd op zichzelf en kunnen samengaan met zorgen of problemen op andere leefgebieden. Door de leefwereld van mensen centraal te stellen en ondersteuning en zorg waar nodig in samenhang te organiseren, kan beter worden aangesloten bij wat mensen nodig hebben om hun mentale gezondheid te versterken en te herstellen.
Over de aanvullende inzet van het kabinet voor mentale gezondheid en GGZ wordt de Kamer geïnformeerd in de Toekomstbrief mentale gezondheid en GGZ, die voorafgaand aan de VWS-begrotingsbehandeling wordt toegezonden.

Vraag 3

Hoe beoordeelt u specifiek de uitkomst dat 28 procent van de mensen die zich veel zorgen maken over de kosten van het dagelijks leven een psychische aandoening heeft, en dat bij deze groep stemmings- en angststoornissen vaker voorkomen?

In 2023 publiceerde het Trimbos Instituut de factsheet «Financiële situatie van mensen met ernstige psychische aandoeningen».2 Hierin benoemt het Trimbos Instituut dat uit onderzoek blijkt dat het hebben van financiële problemen (sterk) samenhangt met psychische klachten. Zo zorgen blijvende financiële problemen vaak voor stress en kunnen ze bijvoorbeeld de mate waarin mensen angst- en depressieklachten ervaren versterken. Volgens het Trimbos Instituut wijst onderzoek ook op de tweezijdigheid van deze relatie: financiële problemen verhogen de kans op psychische problemen en mensen met psychische problemen hebben meer kans op financiële problemen.
Tegen die achtergrond is het niet verrassend dat ook uit het NEMESIS-onderzoek blijkt dat er een verband bestaat tussen het hebben van veel zorgen over de kosten van het dagelijks leven en het hebben van een psychische aandoening. Echter, zoals bij de beantwoording van de vorige vraag aangegeven, is niet duidelijk wat oorzaak en wat gevolg is.
Wel onderstreept deze uitkomst dat het belangrijk is om zowel bij preventie als bij ondersteuning en zorg voor mentale problemen, oog te hebben voor financiële en andere maatschappelijke omstandigheden van mensen en de zorgen die zij daarover ervaren. Het kabinet stimuleert dan ook dat mentale gezondheid zo goed mogelijk wordt meegenomen in alle andere beleidsterreinen. In het Integraal Zorgakkoord (IZA) en het Aanvullend Zorg en Welzijnsakkoord (AZWA) zijn afspraken gemaakt om samenwerking tussen partijen op het snijvlak van (eerstelijns)zorgdomein en sociaal domein te versterken. Zo wordt vanuit het AZWA onder meer ingezet op het versterken van sociaal verwijzen. Sociaal verwijzen bevordert passende en tijdige ondersteuning op de juiste plek, voor (jong)volwassenen met psychosociale problemen die een sociaal-maatschappelijke oorzaak hebben. Middels de basisfunctionaliteit sociaal verwijzen wordt bevorderd dat inwoners vanuit de eerstelijnszorg naar het sociaal domein worden verwezen en vandaaruit passende ondersteuning krijgen, wanneer (enkel) (para)medisch aanbod geen oplossing biedt.

Vraag 4

Wat is uw reactie op de bevinding dat juist jongvolwassenen van 21 tot en met 27 jaar vaker veel zorgen hebben over de kosten van het dagelijks leven?

Het kabinet neemt deze zorgen serieus. Deze groep staat in een belangrijke fase in hun leven: ze studeren, starten op de arbeidsmarkt, bouwen aan hun toekomst en hebben vaak nog beperkte financiële buffers. Een stabiel inkomen, passend werk en betaalbare huisvesting dragen bij aan mentale gezondheid.
Begin oktober 2026 ontvangt de Tweede Kamer de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz, waarin het kabinet ingaat op het belang van «mentale gezondheid in alle beleidsterreinen».

Vraag 5

Welke betekenis geeft u aan deze onderzoeksresultaten voor het huidige beleid gericht op de mentale gezondheid van jongvolwassenen, mede gezien het feit dat ook uit andere landelijke cijfers blijkt dat mentale problematiek relatief vaak voorkomt onder jongvolwassenen?

Het kabinet vindt het zorgelijk dat de mentale gezondheid van jongvolwassenen onder druk staat. Het onderzoek laat zien dat mentale gezondheid samenhangt met verschillende factoren, zoals zorgen over de woningmarkt of de kosten van het dagelijks leven. Hoewel deze zorgen niet specifiek zijn voor jongvolwassenen, blijkt uit het onderzoek dat zorgen over de kosten van het dagelijks leven bij deze groep relatief vaak een rol spelen. De bevindingen bevestigen het belang van de huidige brede aanpak van mentale gezondheid, zoals toegelicht bij vraag 3. Deze richt zich onder meer op het bespreekbaar maken van mentale gezondheid en het versterken van mentale vaardigheden, die het kabinet ondersteunt met instrumenten zoals het platform In je Bol3 en Checkers4. Daarnaast zet het kabinet in op mentaal gezonde leefomgevingen, onder meer in het onderwijs en op het werk5 en heeft het aandacht voor bredere factoren die van invloed zijn op de mentale gezondheid, zoals bestaanszekerheid. Begin oktober 2026 komt het kabinet met de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz waarin het kabinet met aanvullende maatregelen komt om met een brede aanpak de mentale gezondheid van (jong)volwassenen in Nederland te versterken.

Vraag 6

Wordt binnen NEMESIS-3 vervolgonderzoek gedaan waarmee meer inzicht kan worden verkregen in de relatie of maatschappelijke zorgen het risico op een psychische aandoening vergroten, of dat mensen met een psychische aandoening zich sneller zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen? Zo nee, bent u bereid dit te laten onderzoeken?

Het Trimbos Instituut geeft aan dat de opzet van NEMESIS-3 in principe de mogelijkheid biedt om vervolgonderzoek te doen naar de richting van het verband tussen maatschappelijke zorgen en psychische aandoeningen. Dat kan wanneer de gegevens van de derde meting beschikbaar zijn. De derde meting van NEMESIS-3 loopt momenteel en wordt naar verwachting eind 2027 afgerond. Te zijner tijd zal met het Trimbos Instituut in gesprek gegaan worden over eventuele uitwerking van dit onderwerp.
Omdat NEMESIS-3 een observationeel onderzoek is, kunnen de gegevens overigens geen definitief causaal verband aantonen.

Vraag 7

De hoofdonderzoeker stelt dat het goed is om te kijken of maatschappelijke zorgen een rol spelen wanneer mensen hulp zoeken. In hoeverre worden financiële zorgen en andere maatschappelijke problemen momenteel daadwerkelijk betrokken bij de beoordeling en ondersteuning van mensen die hulp zoeken vanwege mentale klachten?

Hier heeft het kabinet geen zicht op; dit gebeurt immers in de vertrouwelijkheid van de spreekkamer. Het is aan professionals in zorg en sociaal domein om een zo goed mogelijk beeld te krijgen van iemands hulpvraag, en de vervolgstappen ten aanzien van ondersteuning of behandeling hierop aan te laten sluiten. Maatschappelijke zorgen kunnen zeker onderdeel zijn van het gesprek wanneer iemand kampt met mentale klachten.
In AZWA zijn afspraken gemaakt over (door)ontwikkeling van mentale gezondheidsnetwerken, en daarbinnen het «verkennend gesprek». Bij een verkennend gesprek gaan een ggz-behandelaar en een medewerker van het sociaal domein samen in gesprek met de patiënt, om zo te onderzoeken wat precies de hulpvraag is, en welke hulp of zorg daar het beste bij aansluit. Het verkennend gesprek heeft een brede insteek, waarbij ook financiële zorgen en zorgen over andere maatschappelijke problemen kunnen worden meegenomen.

Vraag 8

Welke concrete beleidsconsequenties verbindt u aan de resultaten van dit onderzoek, dat in opdracht van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wordt uitgevoerd, en bent u bereid de Kamer hierover te informeren?

Zoals toegelicht bij vraag 3 en 5, bevestigen de resultaten het belang van een brede aanpak van mentale gezondheid, met daarbij aandacht voor maatschappelijke factoren die van invloed zijn op de mentale gezondheid. Begin oktober 2026 komt het kabinet met de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz. Daarmee wordt de Kamer geïnformeerd over de verdere beleidsinzet voor de mentale gezondheid van (jong) volwassenen en ggz in Nederland.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Herstel van JB Noord blijkt niet uit eigen cijfers. «Slechte jeugdbescherming kan schade juist vergroten»» en met de voortgangsrapportage van Jeugdbescherming Noord van september 2026?1, 2

Vraag 2

Hoe beoordeelt u dat op 8 september 2026 nog 115 van de 929 maatregelen werden uitgevoerd zonder vaste jeugdbeschermer, terwijl Jeugdbescherming Noord zelf aangeeft dat in een normale situatie slechts 40 tot 60 maatregelen tijdelijk zonder vaste jeugdbeschermer zouden worden beheerd? Wanneer moet dit aantal zijn teruggebracht tot ten minste het door Jeugdbescherming Noord zelf genoemde normale niveau?

Vraag 3

Hoe beoordeelt u dat de ongecorrigeerde tijdigheid van het eerste face-to-facecontact volgens de eigen monitor is teruggelopen van 83 procent in februari naar 60 procent in augustus 2026 en de ongecorrigeerde tijdigheid van het eerste Plan van Aanpak in dezelfde periode van 88 procent naar 50 procent, terwijl voor beiden een norm van 80 procent wordt gehanteerd?

Vraag 4

Kunt u voor juni, juli en augustus 2026 aangeven welk percentage van de niet tijdig uitgevoerde eerste face-to-facecontacten en Plannen van Aanpak na individuele beoordeling als een gegronde afwijking is aangemerkt en welk percentage ook na deze correctie niet aan de norm voldeed?

Vraag 5

Hoe beoordeelt u dat de werkvoorraad bij de risicotaxaties volgens dezelfde rapportage is opgelopen van 47 in mei naar 68 in juni, 93 in juli en 109 in augustus 2026, terwijl in de tabel een norm van 48 wordt vermeld? Kunt u garanderen dat desondanks bij ieder kind onder verantwoordelijkheid van Jeugdbescherming Noord actueel zicht bestaat op de veiligheid? Zo ja, waarop baseert u dat? Zo nee, welke maatregelen neemt u om dit onmiddellijk te waarborgen?

Vraag 6

Hoe beoordeelt u de personele kwetsbaarheid bij Jeugdbescherming Noord, nu het ziekteverzuim onder SKJ-geregistreerde jeugdbeschermers in augustus opnieuw 15 procent bedroeg, 50 procent van de bezetting aan jeugdbeschermers en jeugdreclasseerders pas na 2023 in dienst is gekomen, het moeilijk blijkt ervaren jeugdbeschermers aan te trekken en tegelijkertijd sprake is van onderbezetting bij de gedragswetenschappers? Welke concrete maatregelen worden genomen en wanneer moet de personele bezetting structureel op orde zijn?

Vraag 7

Hoe beoordeelt u dat Jeugdbescherming Noord zelf waarschuwt dat de onderbezetting bij gedragswetenschappers gevolgen kan hebben voor het behalen van de tijdigheidsnormen, terwijl deze professionals een belangrijke rol vervullen bij inhoudelijke beslissingen in dossiers?

Vraag 8

Hoe beoordeelt u dat het programma voor verbetering van betekenisvol cliëntcontact volgens de voortgangsrapportage pas in november 2026 ter besluitvorming aan het management wordt voorgelegd en de daadwerkelijke verbeterslagen vervolgens in de komende jaren moeten plaatsvinden, terwijl tekortkomingen in het zien, horen en betrekken van kinderen en gezinnen eerder al door de inspecties zijn vastgesteld?

Vraag 9

Hoe beoordeelt u de huidige cijfers tegen de achtergrond van het beëindigen van het verscherpte toezicht van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en de Inspectie Justitie en Veiligheid, terwijl zij constateerden dat nog niet alle kinderen, jongeren en ouders tijdig de bescherming, begeleiding en hulp kregen die zij nodig hadden, de kwaliteit van de uitvoering deels onvoldoende bleef en het vertrouwen in de verbeterkracht van Jeugdbescherming Noord kwetsbaar bleef? Acht u het verantwoord het toezicht ongewijzigd voort te zetten?

Vraag 10

Welke concrete en meetbare criteria hanteren de inspecties om te bepalen wanneer de situatie bij Jeugdbescherming Noord aanleiding geeft tot intensivering van het toezicht of een nieuwe toezichtmaatregel, en zijn deze criteria volgens u inmiddels bereikt of in zicht?

Vraag 11

Hebben de cijfers uit de voortgangsrapportage van september 2026 aanleiding gegeven tot aanvullende toezichtactiviteiten? Zo ja, welke en met welke bevindingen? Zo nee, waarom niet? Bent u bereid de inspecties te verzoeken op korte termijn te beoordelen of de huidige ontwikkelingen aanleiding geven tot intensivering van het toezicht en de Kamer daarover te informeren?

Vraag 12

Kunt u, mede in het licht van de recente ernstige gebeurtenissen rond een 15-jarig meisje dat onder toezicht stond van Jeugdbescherming Noord en waarover afzonderlijke schriftelijke vragen zijn gesteld, aangeven hoe wordt gewaarborgd dat signalen van acute of toenemende onveiligheid bij kinderen onder een maatregel onmiddellijk leiden tot een actuele risico-inschatting en, indien noodzakelijk, aanvullende bescherming?

Vraag 1

Deelt u de mening dat u als Minister stelselverantwoordelijk bent voor een goed functionerend jeugdstelsel en daarmee verantwoordelijkheid draagt voor de kwaliteit, veiligheid en rechtsbescherming van jeugdhulp aan Nederlandse jeugdigen, ook wanneer gemeenten deze hulp inkopen en jeugdigen in het buitenland worden geplaatst? Zo nee, kunt u nauwkeurig uiteenzetten waar uw verantwoordelijkheid eindigt en die van gemeenten begint?1

Vraag 2

Deelt u de mening dat gemeenten die jeugdhulp in het buitenland inkopen verantwoordelijk zijn voor het vooraf controleren en gedurende de plaatsing bewaken van de kwaliteit, veiligheid en rechtsbescherming, waaronder de vergunningen, het gekwalificeerd personeel, het toezicht, de klachtenprocedures, de vrijheidsbeperkende maatregelen en de feitelijke veiligheid van de locatie? Zo nee, waarom niet?

Vraag 3

Welke concrete controles moeten gemeenten uitvoeren voordat zij een jeugdige bij een buitenlandse jeugdhulpaanbieder plaatsen en gedurende de plaatsing blijven uitvoeren?

Vraag 4

Hoe zijn volgens u in het gedwongen kader de verantwoordelijkheden voor de plaatsing, de kwaliteit, de veiligheid, de rechtsbescherming en het toezicht precies verdeeld tussen de gemeente, de gecertificeerde instelling (GI), de jeugdhulpaanbieder en een eventuele plaatsingscoördinator? Acht u deze verantwoordelijkheidsverdeling op dit moment voldoende duidelijk en is voor iedere plaatsing ondubbelzinnig vastgelegd wie waarvoor verantwoordelijk en aanspreekbaar is? Zo nee, welke maatregelen gaat u nemen om deze verantwoordelijkheden te verduidelijken?

Vraag 5

Welke instantie controleert of gemeenten deze verantwoordelijkheid daadwerkelijk nakomen en welke instantie kan ingrijpen wanneer dit onvoldoende gebeurt? Welke verantwoordelijkheid heeft u als stelselverantwoordelijk Minister wanneer blijkt dat deze controle tekortschiet?

Vraag 6

Acht u het aanvaardbaar dat Nederlandse jeugdigen in het buitenland worden geplaatst wanneer niet kan worden gegarandeerd dat daar voldoende toezicht bestaat op de kwaliteit van zorg, veiligheid en rechtsbescherming? Zo ja, waarom?

Vraag 7

Kunt u garanderen dat voor iedere Nederlandse jeugdige die momenteel in het buitenland verblijft in het kader van jeugdhulp aantoonbaar is vastgesteld dat de betreffende instelling aan de geldende kwaliteits- en veiligheidseisen voldoet en dat duidelijk is welke instantie daadwerkelijk toezicht houdt? Zo nee, hoeveel jeugdigen verblijven momenteel op locaties waarvoor dit niet aantoonbaar kan worden gegarandeerd?

Vraag 8

Hoe kan een gemeente naar uw oordeel verantwoord besluiten een jeugdige in het buitenland te plaatsen wanneer Nederlandse toezichthouders daar niet dezelfde toezichtsmogelijkheden hebben als bij jeugdhulp in Nederland? Deelt u de opvatting dat onvoldoende zicht op de kwaliteit, veiligheid en rechtsbescherming een onaanvaardbaar risico vormt? Zo nee, waarom niet?

Vraag 9

Kunt u aangeven hoeveel Nederlandse jeugdigen momenteel voor jeugdhulp in het buitenland verblijven, uitgesplitst naar land, gemeente, jeugdhulpaanbieder en type jeugdhulp? Kunt u daarbij per plaatsing aangeven op welke wijze vooraf is gecontroleerd of de aanbieder over de vereiste vergunningen beschikt, aan de geldende kwaliteits- en veiligheidseisen voldoet en onder welk toezicht deze plaatsing valt?

Vraag 10

Welke maatregelen neemt u ten aanzien van Nederlandse jeugdigen die momenteel in het buitenland verblijven wanneer niet aantoonbaar kan worden vastgesteld dat hun veiligheid, rechtsbescherming en de kwaliteit van de geboden jeugdhulp voldoende zijn geborgd?

Vraag 11

Bent u bereid te stoppen met nieuwe plaatsingen van Nederlandse jeugdigen voor jeugdhulp in het buitenland en ervoor te zorgen dat passende jeugdhulp voor deze jeugdigen in Nederland beschikbaar is? Zo nee, waarom niet?

Vraag 12

Welke concrete juridische belemmeringen bestaan er volgens u om nieuwe buitenlandplaatsingen volledig te beëindigen? Kunt u per belemmering aangeven uit welke nationale of internationale wettelijke of verdragsrechtelijke bepaling deze voortvloeit?

Vraag 13

Welke bepalingen uit het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) zouden er volgens u aan in de weg kunnen staan dat Nederland als uitgangspunt hanteert dat Nederlandse jeugdigen jeugdhulp in Nederland ontvangen? Kunt u dit per bepaling juridisch onderbouwen?

Vraag 14

Indien u van mening bent dat het IVRK of andere internationale verplichtingen vereisen dat in uitzonderlijke gevallen plaatsing in het buitenland mogelijk moet blijven, kunt u dan aangeven in welke concrete situaties daarvan sprake kan zijn en waarom de benodigde passende hulp in die situaties niet in Nederland georganiseerd kan worden?

Vraag 15

Deelt u de mening dat het feit dat bepaalde specialistische jeugdhulp momenteel mogelijk onvoldoende beschikbaar is in Nederland geen reden mag zijn om Nederlandse jeugdigen naar het buitenland te plaatsen, maar aanleiding moet zijn om de noodzakelijke capaciteit in Nederland te organiseren? Zo nee, waarom niet?

Vraag 16

Welke maatregelen gaat u nemen om te voorkomen dat opnieuw Nederlandse jeugdigen worden geplaatst bij buitenlandse instellingen waarvan vergunningen, toezicht, kwaliteit of veiligheid onvoldoende zijn geborgd?

Vraag 17

Bent u bereid vanuit uw stelselverantwoordelijkheid de regie te nemen om te waarborgen dat Nederlandse jeugdigen de noodzakelijke jeugdhulp in Nederland kunnen ontvangen en dat gemeenten niet langer genoodzaakt zijn hiervoor uit te wijken naar buitenlandse aanbieders? Zo nee, waarom niet?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Wanhopige moeder overleden 15-jarig meisje sloeg weken geleden al alarm: «Ik wil voorkomen dat er iets ernstigs gebeurt»»?1

Vraag 2

Wat is uw reactie op het overlijden van een 15-jarig meisje dat onder toezicht stond van Jeugdbescherming Noord en verbleef bij jeugdhulpverlener La Hacienda in Groningen?

Vraag 3

Klopt het dat de moeder op 13 september 2026 haar ernstige zorgen over de veiligheid van haar dochter schriftelijk kenbaar heeft gemaakt aan onder meer betrokken hulpverleners, instanties en toezichthouders en daarbij expliciet waarschuwde dat zij wilde voorkomen dat er eerst iets ernstigs moest gebeuren voordat daadwerkelijk werd ingegrepen?

Vraag 4

Welke bij de jeugdbescherming en jeugdhulp betrokken organisaties hebben deze waarschuwing ontvangen en hoe is deze beoordeeld? Welke concrete acties zijn er vervolgens ondernomen?

Vraag 5

Is naar aanleiding van de waarschuwingen van de moeder een nieuwe of aanvullende veiligheids- en risico-inschatting gemaakt? Zo ja, wanneer, door wie, met welke uitkomst en welke maatregelen zijn daarop genomen? Zo nee, waarom niet?

Vraag 6

Klopt het dat de moeder stelt dat de situatie van haar dochter al ongeveer een half jaar verslechterde, waarbij onder meer sprake was van weglopen, nachten wegblijven, alcohol- en drugsgebruik en schoolverzuim, en dat Jeugdbescherming Noord hiervan al langere tijd op de hoogte was? Hoe is op deze signalen gereageerd?

Vraag 7

Wie had binnen de jeugdbeschermings- en jeugdhulpketen de regie over de hulp en de veiligheid van dit meisje? Op welke momenten is overwogen de hulp of bescherming op te schalen?

Vraag 8

Klopt het dat het meisje op de avond voorafgaand aan haar overlijden betrokken was bij een ernstig en gewelddadig incident en vervolgens door medewerkers van La Hacienda is opgehaald?

Vraag 9

Welke professionele richtlijnen en protocollen gelden voor een jeugdhulpaanbieder wanneer een minderjarige na een ernstig geweldsincident terugkeert naar een jeugdhulplocatie? En is in deze casus overeenkomstig deze richtlijnen en protocollen gehandeld?

Vraag 10

Is na terugkomst bij La Hacienda beoordeeld of het meisje medische zorg, aanvullende begeleiding of extra toezicht nodig had? Zo ja, welke beoordeling is gemaakt en welke maatregelen zijn vervolgens genomen?

Vraag 11

Klopt het dat Jeugdbescherming Noord sinds juli 2025 onder verscherpt toezicht stond vanwege grote tekortkomingen in onder meer de continuïteit, kwaliteit en veiligheid van de uitvoering van jeugdbeschermingsmaatregelen en dat dit verscherpte toezicht op 21 mei 2026 is beëindigd? Op basis van welke concrete verbeteringen is tot beëindiging besloten?

Vraag 12

Hoe beoordeelt u, in het licht van deze casus, het feit dat bij beëindiging van het verscherpte toezicht nog niet alle kinderen, jongeren en ouders tijdig de bescherming, begeleiding en hulp kregen die zij nodig hadden, de kwaliteit van de uitvoering deels onvoldoende was en het vertrouwen van de inspecties in de verbeterkracht van Jeugdbescherming Noord kwetsbaar bleef?

Vraag 13

Geeft deze casus u aanleiding om met de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) in gesprek te gaan over de vraag of intensivering van het toezicht op Jeugdbescherming Noord noodzakelijk is?

Vraag 14

Is het overlijden bij de IGJ gemeld? Zo ja, wanneer en door welke betrokken organisatie(s)? Zo nee, waarom niet?

Vraag 15

Bent u bereid ervoor zorg te dragen dat onafhankelijk onderzoek wordt verricht naar het handelen van de betrokken jeugdbeschermings- en jeugdhulporganisaties voorafgaand aan het overlijden, waarbij in ieder geval wordt onderzocht wat met de waarschuwingen van de moeder is gedaan, of tijdig is opgeschaald en of capaciteit, caseload of de beschikbaarheid van passende jeugdhulp daarbij een rol hebben gespeeld?

Vraag 16

Deelt u de mening dat wanneer een ouder expliciet en herhaaldelijk waarschuwt voor de veiligheid van een kind dat onder toezicht staat, aantoonbaar moet worden beoordeeld of onmiddellijk ingrijpen of opschaling noodzakelijk is? Hoe wordt gewaarborgd dat dergelijke ernstige signalen niet tussen verschillende organisaties blijven liggen?

Vraag 17

Kunt u deze vragen, gezien de ernst van de zaak en het feit dat het een overleden minderjarige betreft, met spoed beantwoorden?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Cijfers dwang in de ggz opnieuw gestegen» en de onderliggende cijfers van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ)?1

Vraag 2

Hoe beoordeelt u het feit dat het geregistreerde aantal ggz-cliënten dat te maken kreeg met verplichte zorg is gestegen van 13.022 in 2024 naar 13.722 in 2025, een stijging van ongeveer 5 procent?2, 3

Vraag 3

In hoeverre kan deze stijging volgens u worden verklaard door een daadwerkelijke toename van verplichte zorg en in hoeverre door betere registratie? Kunt u dit zo veel mogelijk kwantificeren?

Vraag 4

Kunt u een overzicht geven van de ontwikkeling van het aantal cliënten dat sinds de inwerkingtreding van de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) met verplichte zorg te maken heeft gekregen, uitgesplitst per jaar en naar vorm van verplichte zorg?

Vraag 5

Hoe beoordeelt u dat zorgprofessionals tegenover de IGJ aangeven dat personeelstekorten, instabiele teams en hoge werkdruk kunnen leiden tot gevoelens van onveiligheid bij zorgverleners, waardoor sneller tot insluiting kan worden overgegaan?

Vraag 6

Welke maatregelen neemt u om te voorkomen dat personeelsproblemen ertoe leiden dat patiënten eerder of vaker worden ingesloten?

Vraag 7

Klopt het dat een landelijke registratie van het feitelijke aantal separeerverblijven en Extra Beveiligde Kamers (EBK’s) ontbreekt? Waarom bestaat deze landelijke registratie nog steeds niet?

Vraag 8

Hoe kunt u beoordelen of het beleid om separeerverblijven en insluitingen in EBK’s af te bouwen daadwerkelijk succesvol is als niet landelijk bekend is hoeveel van deze ruimtes er zijn?

Vraag 9

Kunt u verklaren waarom het aantal geregistreerde toepassingen van een EBK is gestegen van 2.529 in 2024 naar 2.893 in 2025, terwijl wordt ingezet op het terugdringen van insluiting?

Vraag 10

Kunt u aangeven hoeveel van de 12.111 geregistreerde toepassingen van insluiting in 2025 daadwerkelijk eenzame opsluiting betroffen? Zo nee, waarom wordt dit niet geregistreerd?

Vraag 11

Wanneer wordt de aangekondigde nulmeting naar het aantal klassieke separeercellen uitgevoerd en wanneer ontvangt de Kamer de resultaten?

Vraag 12

Welke concrete en meetbare doelstellingen hanteert u voor het verminderen van insluiting en andere vormen van verplichte zorg in de ggz en op welke termijn moeten deze worden bereikt?

Vraag 13

Hoeveel middelen heeft de rijksoverheid de afgelopen vijf jaar beschikbaar gesteld voor het terugdringen van dwang en insluiting in de ggz en welke aantoonbare resultaten zijn daarmee bereikt?

Vraag 14

De IGJ geeft aan dat de gepubliceerde trendanalyse niet alle zorgaanbieders omvat, bent u bereid ervoor te zorgen dat er een volledig en landelijk vergelijkbaar beeld komt van de toepassing van verplichte zorg, insluiting, separatie en het gebruik van EBK’s?

Vraag 15

Bent u bereid de Kamer jaarlijks te informeren over de ontwikkeling van verplichte zorg in de ggz, uitgesplitst naar de verschillende vormen daarvan, waaronder afzonderlijk insluiting in een separeerverblijf en een EBK?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht dat de Valenciaanse overheid Huize Soria in Aspe heeft bevolen de activiteiten onmiddellijk te beëindigen omdat de instelling zonder de vereiste vergunning opereerde?1

Vraag 2

Bent u bekend met het project Adios Holanda en de relatie met Huize Soria? Kunt u de geschiedenis van beide namen, de betrokken rechtspersonen en bestuurders en eventuele wijzigingen daarin uiteenzetten, in ieder geval vanaf 2016 en waar relevant ook daarvoor?2

Vraag 3

Hoeveel Nederlandse kinderen verbleven bij Huize Soria toen dit besluit werd genomen? Waar bevinden zij zich nu en wie controleert ter plaatse of zij veilig zijn?

Vraag 4

Bent u bereid deze kinderen met spoed naar Nederland terug te halen en voor ieder kind passende opvang en aansluitende hulp te organiseren? Zo ja, op welke termijn? Zo nee, waarom niet?

Vraag 5

Welke Nederlandse gemeenten, jeugdhulpaanbieders en gecertificeerde instellingen hebben kinderen bij Huize Soria geplaatst? Wie had vóór plaatsing moeten controleren of de vereiste vergunning aanwezig was en waarom is dit niet gebeurd?

Vraag 6

Wanneer ontvingen uw ministerie, de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd en de betrokken plaatsende instanties de eerste signalen over mogelijke misstanden bij Huize Soria of het project Adios Holanda? Welke concrete maatregelen zijn vervolgens genomen?

Vraag 7

Zijn na deze eerste signalen nog kinderen bij Huize Soria geplaatst of bestaande plaatsingen verlengd? Zo ja, door wie en op welke gronden?

Vraag 8

Beschikt u over het onderzoeksrapport waarin volgens het bericht signalen staan over voedselbeperkingen, fysieke fixatie, bestraffing en beperkingen van privécontact met familie of voogden? Bent u bereid dit rapport, zo nodig geanonimiseerd, aan de Kamer te verstrekken?

Vraag 9

Hoe zorgt u ervoor dat huidige en voormalige bewoners onafhankelijk worden gehoord, zonder aanwezigheid van medewerkers van Huize Soria, en zo nodig medische zorg, traumabehandeling en ondersteuning bij het doen van aangifte krijgen?

Vraag 10

Hoeveel Nederlands publiek geld is aan plaatsingen bij Huize Soria en het project Adios Holanda besteed, uitgesplitst per jaar en betalende instantie? Bent u bereid te laten onderzoeken of betalingen kunnen worden stopgezet en middelen kunnen worden teruggevorderd?

Vraag 11

Bent u bereid onafhankelijk te laten onderzoeken wie verantwoordelijk is voor het plaatsen en laten verblijven van kinderen bij een instelling zonder de vereiste vergunning, en welke gevolgen hieraan moeten worden verbonden? Neemt u daarbij ook de volledige voorgeschiedenis onder de naam Adios Holanda en eventuele andere handelsnamen of rechtspersonen mee?

Vraag 12

Bent u bereid onmiddellijk te controleren of andere buitenlandse instellingen waar Nederlandse kinderen verblijven over de vereiste vergunningen beschikken en daadwerkelijk onder toezicht staan? Wat doet u wanneer de veiligheid van kinderen daar onvoldoende kan worden gegarandeerd?

Vraag 13

Wilt u bij de beantwoording over eerdere plaatsingen, signalen, toezicht, financiering en nazorg expliciet ook het project Adios Holanda betrekken, in ieder geval vanaf 2016 en waar relevant ook daarvoor, en uw onderzoek niet beperken tot de huidige naam Huize Soria?

Vraag 14

Kunt u de vragen over de huidige verblijfplaats, veiligheid en terugkeer van de kinderen binnen 48 uur beantwoorden en de overige vragen afzonderlijk zo spoedig mogelijk?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Kinderbescherming in Brabant onder hoogspanning door ruzie over geld: onzeker hoe het na de jaarwisseling verder moet»?1

Vraag 2

Klopt het dat de onderhandelingen tussen de vijf Brabantse jeugdhulpregio’s en Jeugdbescherming Brabant, de William Schrikker Stichting en het Leger des Heils Jeugdbescherming & Reclassering over de contractering vanaf 1 januari 2027 zijn vastgelopen?

Vraag 3

Sinds wanneer bent u op de hoogte van deze situatie en wanneer is uw ministerie hierover voor het eerst geïnformeerd?

Vraag 4

Hoeveel kinderen in Brabant ontvangen momenteel jeugdbescherming via deze gecertificeerde instellingen en voor hoeveel van deze kinderen loopt de hulp na 1 januari 2027 door?

Vraag 5

Kunt u garanderen dat geen enkel kind vanaf 1 januari 2027 zonder noodzakelijke jeugdbescherming of begeleiding komt te zitten als gevolg van het vastlopen van deze onderhandelingen? Zo ja, hoe garandeert u dit concreet?

Vraag 6

Welke risico’s voor de beschikbaarheid en continuïteit van de jeugdbescherming zijn inmiddels bij de Nederlandse Zorgautoriteit gemeld? Hoe beoordeelt de NZa deze risico’s en welke acties zijn naar aanleiding daarvan ondernomen?

Vraag 7

Waarop zijn de onderhandelingen financieel vastgelopen en hoe groot is het verschil tussen het aanbod van de gemeenten en het bedrag dat volgens de gecertificeerde instellingen noodzakelijk is om hun werkzaamheden verantwoord te kunnen uitvoeren?

Vraag 8

Acht u de door de gemeenten aangeboden tarieven toereikend om kwalitatief goede en veilige jeugdbescherming te kunnen blijven leveren? Zo ja, waarop baseert u dit?

Vraag 9

Hoe verklaart u dat, ondanks eerdere maatregelen om de financiële positie en tarieven van gecertificeerde instellingen te verbeteren, opnieuw een situatie ontstaat waarin de continuïteit van de jeugdbescherming voor kwetsbare kinderen onder druk staat?

Vraag 10

Heeft u inmiddels gesproken met de betrokken Brabantse jeugdhulpregio’s en de drie gecertificeerde instellingen om tot een oplossing te komen? Zo ja, wat is daarvan de uitkomst? Zo nee, waarom niet?

Vraag 11

Welk concreet noodscenario ligt klaar indien partijen niet tijdig tot overeenstemming komen, en welke maatregelen bent u vanuit uw verantwoordelijkheid voor het jeugdstelsel bereid te nemen om te voorkomen dat kinderen vanaf 1 januari 2027 zonder noodzakelijke jeugdbescherming komen te zitten?

Vraag 12

Kunt u deze vragen, gezien de mogelijke gevolgen voor kwetsbare kinderen en de naderende jaarwisseling, met spoed beantwoorden?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Meisjes van 11 en 14 vragen kerkasiel aan «omdat we bang zijn voor onze vader en de jeugdzorg»» van Trouw van 20 september 2026?1

Vraag 2

Wat vindt u ervan dat twee meisjes van 11 en 14 jaar weglopen, zeggen bang te zijn voor hun vader én de jeugdzorg, om kerkasiel vragen en vervolgens weer bij hun vader terechtkomen?

Vraag 3

Wie heeft in deze zaak vastgesteld dat het voor deze meisjes veilig was om terug te keren naar hun vader en op basis waarvan is dat vastgesteld?

Vraag 4

Deelt u de mening dat wanneer kinderen van 11 en 14 jaar weglopen en aangeven bang te zijn voor de ouder bij wie zij verblijven, dit een zeer serieus veiligheidssignaal is dat zorgvuldig moet worden onderzocht voordat zij worden teruggebracht? Zo nee, waarom niet?

Vraag 5

Hoe wordt ervoor gezorgd dat kinderen vrijuit hun verhaal kunnen doen wanneer zij aangeven óók bang te zijn voor de jeugdbescherming die bij hun situatie betrokken is? Wie komt er in zo’n situatie onafhankelijk voor deze kinderen op?

Vraag 6

Kunt u aangeven in hoeveel gevallen SAVE de afgelopen vijf jaar betrokken is geweest bij situaties waarin een kind bij een ouder verbleef of werd geplaatst terwijl het kind nadrukkelijk aangaf daar niet te willen verblijven of geen contact met die ouder te willen? Indien deze gegevens niet beschikbaar zijn, bent u bereid dit te laten onderzoeken?

Vraag 7

Klopt het dat SAVE bij ouder-kindcontactproblemen gebruik heeft gemaakt van kennis of expertise van professionals die werken vanuit ideeën over ouderverstoting? Zo ja, welke rol speelt deze kennis binnen de huidige werkwijze van SAVE en op welke wetenschappelijke onderbouwing is deze werkwijze gebaseerd?

Vraag 8

Hoe wordt voorkomen dat signalen van mishandeling, misbruik of andere onveiligheid ten onrechte worden gezien als beïnvloeding door de andere ouder, met het risico dat een kind terechtkomt bij een ouder voor wie het zegt bang te zijn?

Vraag 9

Hoe beoordeelt u deze nieuwe signalen in samenhang met de eerdere problemen rond SAVE, waaronder de plaatsingen van Nederlandse kinderen in Spanje waarbij de vereiste procedure niet in alle gevallen is gevolgd? Ziet u aanleiding om, naast het reeds aangekondigde onderzoek naar de buitenlandse plaatsingen, ook breder naar de werkwijze van SAVE te kijken?

Vraag 10

Bent u bereid bij de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) aandacht te vragen voor deze signalen en te bezien of nader toezicht op de werkwijze van SAVE nodig is, in het bijzonder waar het gaat om veiligheidssignalen en het horen van kinderen? Wilt u de Kamer hierover informeren?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht van Trouw van 18 september 2026, «Herstel toeslagenaffaire opnieuw vertraagd: Stichting SGH van Laurentien loopt vast»?1

Vraag 2

Hoe beoordeelt u het dat gedupeerde ouders bij de Stichting Gelijkwaardig Herstel (SGH) inmiddels 180 dagen moeten wachten voordat hun claim in behandeling wordt genomen, terwijl de wachttijd bij de overheidsroute MijnHerstel volgens het bericht 45 dagen bedraagt?

Vraag 3

Kunt u toelichten waarom SGH onvoldoende in staat is gebleken haar capaciteit op te schalen om de toestroom van gedupeerde ouders aan te kunnen en hoe realistisch acht u de eis dat SGH binnen een halfjaar van 300 naar 675 dossiers per maand opschaalt?

Vraag 4

Welke concrete gevolgen heeft de opnieuw opgelopen vertraging voor de beoogde afronding van de hersteloperatie eind 2027, nu uit het bericht blijkt dat deze deadline op deze manier niet wordt gehaald?

Vraag 5

Hoe gaat u voorkomen dat de hersteloperatie verder wordt vertraagd door de lange doorlooptijden bij zowel SGH als advocatenkantoren met grote aantallen dossiers en welke resultaten verwacht u van het actief monitoren van de doorlooptijden per advocatenkantoor en het aanbieden van extra ondersteuning?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Daklozen zijn niet sexy: de pijnlijke reden waarom de politiek dit probleem niet oplost»?1

Vraag 2

Hoe verklaart u dat de problemen rond dakloosheid verder toenemen, terwijl juist met het Nationaal Actieplan Dakloosheid de ambitie is uitgesproken dat in 2030 niemand meer op straat hoeft te slapen?

Vraag 3

Deelt u de analyse dat de verdeling van de verantwoordelijkheid voor dakloosheid over meerdere ministeries de daadkracht van de aanpak belemmert? Zo nee, hoe verklaart u dan dat de problemen ondanks jarenlange beleidsinzet blijven toenemen?

Vraag 4

Waarom gaat een groot deel van het beschikbare geld naar noodopvang, in plaats van structurele oplossingen?

Vraag 5

Welke verantwoordelijkheid hebben werkgevers volgens u voor EU-arbeidsmigranten die na afloop van hun contract of na ontslag zonder huisvesting in Nederland achterblijven, en hoe moet worden voorkomen dat deze groep vervolgens op straat belandt?

Vraag 6

Welke lessen trekt u uit de in het artikel beschreven situatie in Utrecht, waar het schrappen van het verbod op buiten slapen ertoe heeft geleid dat politiecontact afneemt, hulp later op gang komt en de overlast toeneemt?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Bewoners bejaardenflat in de kou: zieke Jan (71) ligt elke nacht rillend in zijn bed»?1

Vraag 2

Wat vindt u ervan dat bewoners van een seniorencomplex, onder wie zieke en slecht ter been zijnde ouderen, al maanden zonder werkende collectieve verwarming zitten en inmiddels aangeven daadwerkelijk kou te lijden?

Vraag 3

Vindt u het vanuit het oogpunt van goede en veilige ouderenzorg verantwoord dat een 71-jarige man met de ziekte van Parkinson naar eigen zeggen ’s nachts rillend in bed ligt en uit bed moet om warm te worden? Zo ja, waarom?

Vraag 4

Hoe verhoudt deze situatie zich volgens u tot het kabinetsbeleid om ouderen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen in een passende en veilige woonomgeving?

Vraag 5

Vindt u dat bij langdurige uitval van een essentiële voorziening als verwarming in een seniorencomplex actief moet worden nagegaan welke bewoners vanwege ouderdom, ziekte of beperkte mobiliteit extra kwetsbaar zijn en onmiddellijk ondersteuning of een passende noodvoorziening nodig hebben?

Vraag 6

Wat vindt u ervan dat bewoners volgens het artikel voor een elektrische noodkachel werden verwezen naar een vestiging van woningcorporatie Ymere in Weesp, ruim twintig kilometer verderop, terwijl het onder andere gaat om zieke en slecht ter been zijnde ouderen?

Vraag 7

Vindt u het aanvaardbaar dat kwetsbare ouderen zelf achter een noodkachel moeten aangaan en vervolgens ook de extra elektriciteitskosten daarvan moeten dragen wanneer de collectieve verwarming langdurig buiten gebruik is?

Vraag 8

Bent u bereid vanuit uw verantwoordelijkheid voor ouderenzorg en ouderenhuisvesting met uw collega van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening te bezien wat in deze concrete situatie nodig is om te voorkomen dat kwetsbare ouderen in de kou blijven zitten?

Vraag 9

Zijn er momenteel landelijke waarborgen die ervoor zorgen dat bij langdurige uitval van essentiële voorzieningen in seniorencomplexen kwetsbare bewoners tijdig in beeld komen en daadwerkelijk een bruikbare noodvoorziening krijgen? Zo ja, welke? Zo nee, acht u aanvullende afspraken noodzakelijk?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Esther (69) ligt dagen dood in verpleeghuis: niemand gaat bij haar kijken» en wat is uw reactie hierop?1

Vraag 2

Hoe kan het dat zorgmedewerkers twaalf dagen achter elkaar in het dossier noteerden dat deze kwetsbare bewoonster niet was gezien, zonder dat dit kennelijk aanleiding was om bij haar te gaan kijken?

Vraag 3

Klopt het dat met mevrouw was afgesproken dat zij dagelijks ten minste twee contactmomenten met de zorg zou hebben, haar medicatie zou ophalen en eten zou krijgen? Zo ja, waarom is het uitblijven van deze momenten niet als alarmsignaal opgepakt?

Vraag 4

Welke professionele normen gelden wanneer een kwetsbare verpleeghuisbewoner herhaaldelijk niet verschijnt voor afgesproken zorg- of medicatiemomenten? Op welk moment moet een zorginstelling controleren of een bewoner veilig is?

Vraag 5

Hoe beoordeelt u dat uiteindelijk pas actie werd ondernomen nadat een vreemde geur werd waargenomen en dat de lijkschouwer vervolgens vaststelde dat mevrouw mogelijk vijf tot twaalf dagen overleden was?

Vraag 6

Hoe kan het dat ook de dagelijkse schoonmaak kennelijk langere tijd niet heeft plaatsgevonden zonder dat dit binnen de zorgorganisatie werd gesignaleerd? Wie was eindverantwoordelijk voor het bewaken van het welzijn en de veiligheid van deze bewoonster?

Vraag 7

Rivas Zorggroep heeft de gebeurtenis bij de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) gemeld. Is deze melding aangemerkt als calamiteit in de zin van de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz)? Wanneer is de melding gedaan en wanneer is de IGJ geïnformeerd?

Vraag 8

Is het onderzoek naar het overlijden geleid door een externe onafhankelijke voorzitter en zijn de nabestaanden door de IGJ benaderd, zoals bij een calamiteit met overlijden in de verpleeghuiszorg is voorgeschreven?

Vraag 9

Heeft de IGJ het onderzoek van Rivas inmiddels beoordeeld? Wat zijn de conclusies over het uitblijven van zorg, de gemiste medicatie- en contactmomenten, de overdracht tussen diensten en het toezicht binnen de instelling, en welke verbetermaatregelen zijn getroffen?

Vraag 10

Vindt u het aanvaardbaar dat een zorgorganisatie zich volgens het bericht beroept op het feit dat mevrouw zorg meed, terwijl medewerkers twaalf dagen lang zelf registreerden dat zij niet was gezien? Hoe verhoudt eigen regie of zorgmijding zich volgens u tot de zorgplicht voor een kwetsbare bewoner aan wie dagelijkse zorg is afgesproken?

Vraag 11

Welke concrete maatregelen neemt u naar aanleiding van deze casus om te voorkomen dat een kwetsbare bewoner opnieuw dagenlang buiten beeld kan verdwijnen terwijl medewerkers dit herhaaldelijk registreren, zonder dat iemand daadwerkelijk gaat kijken?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht van Nieuwsuur/NOS van 16 september 2026 over Nederlandse jongeren die in buitenlandse jeugdzorginstellingen verblijven en met de daarin beschreven signalen over onder meer vrijheidsbeperking, fixatie, het ontbreken van onderwijs en het verrichten van zwaar en onbetaald werk?1

Vraag 2

Hoeveel Nederlandse jeugdigen verblijven op dit moment in het buitenland in het kader van jeugdhulp? Kunt u dit uitsplitsen naar land, aanbieder, duur van de plaatsing en vrijwillig of gedwongen kader? Indien u deze aantallen niet kunt geven, hoe kan de Nederlandse overheid dan controleren of deze kinderen veilig zijn en passende jeugdhulp ontvangen?2 3

Vraag 3

Hoe verklaart u dat volgens Nieuwsuur de laatste telling van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) uit 2007 dateert, toen 330 jongeren in het buitenland verbleven, en er bijna twintig jaar later geen actueel totaaloverzicht bestaat van Nederlandse jeugdigen die voor jeugdhulp in het buitenland verblijven?4 5

Vraag 4

Klopt het dat de IGJ al in 2009 intern waarschuwde voor risico’s van jeugdhulp in het buitenland en in 2019 alle gemeenten hiervoor heeft gewaarschuwd? Wanneer is uw ministerie voor het eerst over deze problematiek op de hoogte gebracht en waarom is de Kamer hierover destijds niet geïnformeerd?6 7 8

Vraag 5

Hoe verklaart u dat de IGJ aangeeft dat de situatie sinds deze waarschuwingen niet wezenlijk is veranderd? Welke concrete maatregelen zijn tussen 2009 en heden genomen naar aanleiding van deze waarschuwingen en waarom hebben deze kennelijk onvoldoende resultaat gehad?9 10

Vraag 6

Hoeveel meldingen of signalen heeft de IGJ de afgelopen tien jaar ontvangen over Nederlandse jeugdigen in buitenlandse jeugdhulp waarbij sprake was van vrijheidsbeperking, fixatie, het ontbreken van onderwijs, onbetaald of zwaar werk, geweld, verwaarlozing of andere mogelijke onveilige situaties? Kunt u aangeven wat met deze meldingen is gedaan?11

Vraag 7

Klopt het dat vrijheidsbeperkende maatregelen zoals het fixeren van jongeren en het niet mogen verlaten van een terrein in deze vormen van jeugdhulp niet zijn toegestaan? Zo ja, welke actie wordt ondernomen zodra aanwijzingen bestaan dat een Nederlands kind in het buitenland aan dergelijke maatregelen wordt onderworpen?12

Vraag 8

Hoe wordt bij een melding over mogelijke onveiligheid vastgesteld dat een jeugdige daadwerkelijk veilig is wanneer de IGJ zelf geen toezicht kan uitoefenen op een buitenlandse locatie? Wie gaat fysiek naar het kind toe en wie draagt uiteindelijk de verantwoordelijkheid wanneer niemand dat doet?13 14

Vraag 9

Hoe beoordeelt u dat toezicht op Nederlandse jeugdigen in het buitenland volgens Nieuwsuur in de praktijk mede via beeldbellen plaatsvindt? Hoe kan worden gegarandeerd dat een jeugdige tijdens zo’n gesprek vrijuit kan spreken en dat buiten beeld geen medewerker van de aanbieder aanwezig is of invloed uitoefent?15 16

Vraag 10

Hoeveel Nederlandse jeugdigen verblijven momenteel voor jeugdhulp in Marokko? Welke Nederlandse of Marokkaanse instantie houdt daar daadwerkelijk toezicht op de kwaliteit van de hulp en de veiligheid van de jeugdige, en hoe vaak vindt fysiek toezicht op locatie plaats?17 18

Vraag 11

Hoe beoordeelt u de in het artikel beschreven werkwijze waarbij het feit dat jongeren de taal niet spreken en het land niet kennen als onderdeel of meerwaarde van het traject wordt gezien? Hoe wordt voorkomen dat een jeugdige hierdoor volledig afhankelijk wordt van de aanbieder en feitelijk geïsoleerd raakt?19 20

Vraag 12

Herinnert u zich de op 10 februari 2026 unaniem aangenomen motie-Moinat c.s. (Kamerstuk 36 800-XVI, nr. 56), waarin de regering wordt verzocht jeugdigen in beginsel in Nederland te plaatsen en buitenlandse plaatsing alleen toe te staan wanneer deze in het belang van het kind is, geen passend alternatief in Nederland beschikbaar is en de plaatsingsprocedure via de regels van de Centrale autoriteit Internationale Kinderaangelegenheden en het Afsprakenkader Buitenlands Zorgaanbod Jeugd verloopt?21

Vraag 13

Hoeveel jeugdigen zijn sinds de aanneming van deze motie op 10 februari 2026 nieuw in het buitenland geplaatst? Kunt u per plaatsing aangeven in welk land dit was, waarom geen passend alternatief in Nederland beschikbaar was, hoe is vastgesteld dat de buitenlandse plaatsing in het belang van het kind was en of de voorgeschreven plaatsingsprocedure volledig is gevolgd?22 23 24

Vraag 14

Kunt u garanderen dat alle buitenlandplaatsingen sinds 10 februari 2026 voldoen aan alle voorwaarden uit de aangenomen motie-Moinat c.s.? Zo nee, hoeveel plaatsingen voldeden daar niet aan en welke actie is daarop ondernomen?25

Vraag 15

U heeft de Kamer recent laten weten dat het kabinet nog met betrokken partijen in overleg is om afspraken te maken over de uitvoering van de motie-Moinat c.s. en dat de Kamer hierover pas eind dit jaar nader wordt geïnformeerd. Waarom is ruim zeven maanden na de unanieme aanneming van deze motie nog steeds overleg nodig om ervoor te zorgen dat jeugdigen in beginsel in Nederland worden geplaatst?26 27

Vraag 16

Bent u, gezien de ernst van de bevindingen van Nieuwsuur, bereid niet tot het einde van het jaar te wachten, maar de Kamer op korte termijn te informeren over de concrete uitvoering van de motie-Moinat c.s. en daarbij in ieder geval de aantallen en landen van alle buitenlandplaatsingen sinds 10 februari 2026 te verstrekken?28 29

Vraag 17

Bent u bereid per direct een landelijke inventarisatie van alle Nederlandse jeugdigen in buitenlandse jeugdhulp uit te voeren en per jeugdige vast te stellen waar deze verblijft, op welke juridische grondslag, wie verantwoordelijk is voor de plaatsing, of de voorgeschreven procedure is gevolgd, of passend onderwijs wordt ontvangen en hoe de veiligheid en kwaliteit van de zorg daadwerkelijk worden gecontroleerd?30 31 32

Vraag 18

Bent u bereid alle bestaande buitenlandplaatsingen waarbij de rechtmatigheid, veiligheid, het onderwijs, de kwaliteit van de jeugdhulp of het daadwerkelijke toezicht niet aantoonbaar kan worden gegarandeerd met spoed opnieuw te laten beoordelen en de Kamer over de uitkomsten daarvan te informeren?33 34 35

Vraag 19

Deelt u de opvatting dat zolang Nederland niet weet hoeveel Nederlandse jeugdigen in buitenlandse jeugdhulp verblijven en de IGJ daar zelf geen toezicht kan uitoefenen, niet kan worden gegarandeerd dat ieder van deze kinderen veilig is? Zo nee, waarop baseert u die garantie?36 37 38

Vraag 1

Bent u bekend met de rapporten «Als de rook is opgetrokken» en «Publieke orde, private rekening?» van het Auditteam Voetbal en Veiligheid?1, 2

Vraag 2

Erkent u dat de KNVB en betaaldvoetbalorganisaties de afgelopen jaren al fors hebben geïnvesteerd in onder andere toegangscontroles, cameratoezicht, stadionverboden, fouillering en andere maatregelen om stadions veiliger te maken?

Vraag 3

Hoe beoordeelt u vanuit uw verantwoordelijkheid voor Sport de constatering van het Auditteam dat ervaren supportersgroepen steeds professioneler opereren en veiligheidsmaatregelen snel analyseren en omzeilen?

Vraag 4

Welke mogelijkheden ziet u om de KNVB en betaaldvoetbalorganisaties vanuit het sportbeleid te ondersteunen bij verdere innovatie van stadionveiligheid, bijvoorbeeld met betere toegangscontroles, scanpoorten, handscanners en slimme camera’s?

Vraag 5

Bent u bereid hierover met de KNVB in gesprek te gaan en te onderzoeken welke praktische of financiële belemmeringen clubs ondervinden bij het invoeren van dergelijke innovatieve veiligheidsmaatregelen?

Vraag 6

Hoe wilt u voorkomen dat steeds verdergaande veiligheidseisen vooral kleinere betaaldvoetbalorganisaties financieel en organisatorisch onevenredig zwaar treffen?

Vraag 7

Deelt u de opvatting dat maatregelen tegen voetbalgeweld en vuurwerk niet ten koste mogen gaan van de grote meerderheid van supporters die zich wél gewoon gedraagt?

Vraag 8

Hoe kan volgens u worden voorkomen dat de KNVB en clubs verantwoordelijk worden gehouden voor zaken waarop zij zelf onvoldoende invloed hebben?

Vraag 9

Bent u bereid samen met de KNVB te bekijken welke maatregelen aantoonbaar effectief zijn, zodat clubs hun beschikbare middelen kunnen inzetten voor maatregelen die daadwerkelijk bijdragen aan veilige én gastvrije stadions?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht dat Veilig Thuis West-Brabant kampt met ernstige financiële en organisatorische problemen en dat meldingen van huiselijk geweld en kindermishandeling langer blijven liggen dan wettelijk is toegestaan?

Vraag 2

Hoeveel meldingen waarbij minderjarigen betrokken zijn overschrijden momenteel de wettelijke termijnen bij Veilig Thuis West-Brabant? Hoeveel kinderen betreft dit en hoe lang wachten zij inmiddels?

Vraag 3

Kunt u garanderen dat de kinderen achter deze meldingen op dit moment veilig zijn? Zo nee, deelt u de mening dat onmiddellijk moet worden vastgesteld of zich onder deze kinderen slachtoffers bevinden die momenteel worden mishandeld, verwaarloosd of anderszins in een onveilige situatie verkeren, en hoe gaat u hiervoor zorgen?

Vraag 4

Wie houdt gedurende een termijnoverschrijding zicht op de veiligheid van deze kinderen en wie grijpt in wanneer hun situatie verslechtert?

Vraag 5

Hoe is het mogelijk dat twee jaar later opnieuw wettelijke termijnen worden overschreden, aangezien de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) in 2024 bij Veilig Thuis West-Brabant al ernstige termijnoverschrijdingen constateerde, waarbij een veiligheidsbeoordeling soms viereneenhalve maand duurde en het starten van een onderzoek of de dienst Voorwaarden & Vervolg in een casus elf maanden op zich liet wachten?

Vraag 6

Welke verbetermaatregelen zijn sinds het IGJ-onderzoek uit 2024 daadwerkelijk uitgevoerd en waarom hebben deze niet kunnen voorkomen dat opnieuw een situatie is ontstaan waarin meldingen te lang blijven liggen?

Vraag 7

Erkent u dat u als stelselverantwoordelijke niet kunt volstaan met de constatering dat gemeenten verantwoordelijk zijn voor de organisatie en financiering van Veilig Thuis wanneer binnen dat stelsel wettelijke termijnen structureel worden overschreden en mogelijk de veiligheid van kinderen in het geding is? Zo nee, waarom niet?

Vraag 8

Op welk moment acht u vanuit uw stelselverantwoordelijkheid ingrijpen noodzakelijk wanneer een Veilig Thuis-organisatie niet langer in staat blijkt haar wettelijke taken tijdig uit te voeren, en is dat moment bij Veilig Thuis West-Brabant wat u betreft inmiddels bereikt? Zo nee, wat moet er dan nog gebeuren voordat u ingrijpt?

Vraag 9

Welke concrete maatregelen neemt u nu vanuit uw stelselverantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat alle kinderen achter de wachtende meldingen bij Veilig Thuis West-Brabant zo snel mogelijk in beeld zijn, hun veiligheid wordt beoordeeld en waar noodzakelijk direct wordt ingegrepen?

Vraag 10

Kunt u uitsluiten dat bij andere Veilig Thuis-organisaties vergelijkbare problemen bestaan? Zo nee, bent u bereid op korte termijn landelijk inzichtelijk te maken hoeveel meldingen de wettelijke termijnen overschrijden, hoeveel minderjarigen daarbij betrokken zijn en welke maatregelen u vanuit uw stelselverantwoordelijkheid neemt om deze achterstanden terug te dringen?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Tienduizenden psychiatrische patiënten na behandeling uit zicht hulpverleners»?1

Vraag 2

Wat is uw reactie op de constatering dat naar schatting minstens 60.000 mensen met een ernstige psychiatrische aandoening buiten beeld van de zorg zijn geraakt, ongeveer een kwart van deze groep?

Vraag 3

Hoe verklaart u dat mensen met ernstige psychiatrische problematiek na behandeling uit beeld van de hulpverlening kunnen raken? Wie is volgens u verantwoordelijk voor de continuïteit van zorg en begeleiding bij en na ontslag uit een ggz-instelling?

Vraag 4

Deelt u de zorg dat het ontbreken van passende begeleiding na ontslag kan leiden tot terugval, crisissituaties, heropnames en dakloosheid? Welke concrete maatregelen neemt u om deze draaideur te doorbreken?

Vraag 5

Hoeveel mensen verlaten jaarlijks een ggz-instelling zonder dat passende vervolgzorg, begeleiding of huisvesting daadwerkelijk is geregeld? Indien u niet over cijfers beschikt, bent u dan bereid dit inzichtelijk te maken?

Vraag 6

Klopt het dat zorgverleners in bepaalde gevallen niet worden vergoed voor het actief zoeken naar patiënten die uit beeld zijn geraakt en dat financiering pas mogelijk is wanneer daadwerkelijk contact met de patiënt is gelegd? Zo ja, acht u dit wenselijk en bent u bereid deze financiering aan te passen?

Vraag 7

Hoe beoordeelt u het feit dat de openbare geestelijke gezondheidszorg (OGGZ), waaronder bemoeizorg, sinds de invoering van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) 2015 niet meer expliciet in de wet is opgenomen, terwijl deze zorg volgens de regering wel tot de gemeentelijke taken op grond van de Wmo 2015 behoort?

Vraag 8

Deelt u de zorg dat verschillen tussen gemeenten in de beschikbaarheid en organisatie van bemoeizorg ertoe kunnen leiden dat mensen met ernstige psychiatrische problematiek niet overal op dezelfde ondersteuning kunnen rekenen? Zo ja, wat gaat u hieraan doen?

Vraag 9

Wat is de actuele stand van zaken van de expliciete wettelijke verankering van de openbare geestelijke gezondheidszorg in de Wmo 2015 via de Wet aanpak meervoudige problematiek sociaal domein (Wams)? Hoe wordt daarbij uitvoering gegeven aan de aangenomen motie-Krul/Bikker over de wettelijke verankering van bemoeizorg en wanneer verwacht u dat deze wettelijke verankering in werking treedt?

Vraag 10

Hoe gaat u uitvoering geven aan de aangenomen moties die ertoe strekken bemoeizorg wettelijk te verankeren en de beschikbaarheid van passende zorg voor mensen met verward of onbegrepen gedrag te verbeteren?

Vraag 11

Deelt u de mening dat voorkomen moet worden dat mensen met ernstige psychiatrische problematiek na ontslag uit een instelling zonder passende vervolgzorg, begeleiding of huisvesting op straat terechtkomen? Zo ja, hoe gaat u dit concreet borgen?

Vraag 12

Welke concrete maatregelen gaat u nemen om het aantal mensen met ernstige psychiatrische problematiek dat buiten beeld van de zorg raakt terug te dringen en binnen welke termijn verwacht u hiervan resultaat?

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Gezin in jeugdzorg kost Westerwolde bijna 1,5 miljoen euro», waaruit blijkt dat drie kinderen zonder hun ouders op een vakantiepark verblijven, daar 24 uur per dag door twee personen worden begeleid en waarvoor de gemeente dit jaar bijna 1,5 miljoen euro betaalt?1

Ja.

Vraag 2

Waren deze drie kinderen opgenomen in de nulmeting Zicht op Jeugd, waarin op peildatum 1 mei 2026 768 jeugdigen in een één-op-éénplaatsing zijn geteld? Zo ja, sinds wanneer was hun situatie bij de betrokken jeugdregio en bij uw ministerie bekend?

Uit contact met de gemeente Westerwolde verneem ik dat deze jeugdigen zijn opgenomen in de nulmeting «Zicht op Jeugd», met peildatum 1 mei 2026.
Mijn ministerie beschikt niet over gegevens m.b.t. de inhoudelijke omstandigheden van de 768 jeugdigen die in een één-op-één plaatsing verblijven.

Vraag 3

Indien deze kinderen niet in de nulmeting zijn opgenomen, wat is daarvan de reden en wat zegt dit volgens u over de volledigheid van het genoemde aantal van 768 jeugdigen?

Zoals ik hierboven heb aangegeven, zijn deze jeugdigen opgenomen in de nulmeting.
Met betrekking tot de volledigheid van het genoemde aantal van 768 jeugdigen, wil ik benadrukken dat het OZJ in haar rapportage aangeeft dat deze aantallen met de nodige voorzichtigheid moeten worden geïnterpreteerd. Dit houdt ook in dat er geen garantie is dat deze aantallen volledig zijn.

Vraag 4

Hoe verhoudt deze casus zich tot uw eerdere aankondiging dat gemeenten, gecertificeerde instellingen en regionale expertteams gezamenlijk zicht moeten krijgen op deze jongeren, hun veiligheid, de passendheid van de zorg en de hulp die zij nodig hebben, en dat bij niet-passende zorg moet worden toegewerkt naar passende zorg?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
Ik heb vernomen van de gemeente Westerwolde dat deze jeugdigen zijn meegenomen in de nulmeting, omdat de casus valt onder de meegegeven definitie van één-op-één plaatsingen2.
In algemene zin wil ik benadrukken dat het voor de hand ligt dat een gemeente – wanneer een casus past binnen de definitie van een één-op-één plaatsing – deze jeugdigen in beeld brengt, en daarbij kijkt naar hun veiligheid en de passendheid van zorg. En dat zij – bij niet passende zorg – onderzoeken hoe kan worden toegewerkt naar passende hulp en zorg voor dit gezin.

Vraag 5

Welke rol hebben de betrokken gecertificeerde instelling en het regionale expertteam in deze specifieke casus gespeeld bij het vinden van passende zorg en waarom is het tot op heden niet gelukt om voor deze drie kinderen een passende structurele plek te realiseren?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
In algemene zin kan ik zeggen dat ik het van groot belang vindt dat – wanneer er jeugdigen zijn die in een één-op-één setting verblijven – de gemeente, de gecertificeerde instelling (GI; indien deze betrokken is) en het regionaal expertteam (RET), gezamenlijk op zoek gaan naar het vinden van passende hulp voor jeugdigen. Ook wanneer sprake is van complexe problematiek.

Vraag 6

Hoe verhoudt het langdurige verblijf van deze kinderen op een vakantiepark zich tot uw eerdere uitgangspunt dat een één-op-éénplaatsing slechts in het directe en aantoonbare belang van een jeugdige of als tijdelijke overbrugging naar geschikt aanbod zou moeten plaatsvinden? Wanneer is volgens u nog sprake van een tijdelijke overbrugging?

Zoals ik reeds in mijn brief van 15 april jl.3 schreef, vind ik één-op-één plaatsingen in principe niet wenselijk. Tegelijkertijd is het niet aan mij om te beoordelen of er in deze casus sprake is van niet-passende hulp. Dit is aan de gemeente Westerwolde, in samenspraak met de betrokken GI en het RET. Ook is het aan hen om – als de gemeente Westerwolde concludeert dat er geen sprake is van veilige en/of passende hulp -te komen tot een geschikt aanbod.
Een één-op-één plaatsing kan in sommige gevallen echter wel passend zijn. Bijvoorbeeld wanneer dit in het directe en aantoonbare belang van de jongere is en daarmee onderdeel is van het behandelplan. Ook in een crisissituatie kan een één-op-één plaatsing het minst schadelijk zijn voor de jongere ter overbrugging naar geschikt aanbod in de eigen regio. Het is hierbij zeer lastig om vast te leggen wanneer er sprake is van een tijdelijke overbrugging, en hoe lang een dergelijke plaatsing passend is. Dit is afhankelijk van de omstandigheden van de jeugdige en diens gezin.

Vraag 7

Hoe verklaart u dat binnen het huidige jeugdzorgstelsel bijna 1,5 miljoen euro per jaar kan worden besteed aan deze noodconstructie, terwijl voor deze drie kinderen kennelijk geen passende structurele zorgplek beschikbaar is? Waar zit in deze casus concreet de blokkade?

In verband met privacy kan ik niet ingaan op deze specifieke casus.
In algemene zin benadruk ik dat ik één-op-één plaatsingen onwenselijk vindt, omdat het veelal gaat om een oplossing die (meestal) niet bijdraagt aan het verhelpen van de complexe problematiek waar de jeugdige en diens gezin mee te maken hebben. En die ook nog eens zeer kostbaar kan zijn.

Vraag 8

Kunt u aangeven hoeveel jeugdigen op dit moment daadwerkelijk verblijven in vakantiehuisjes, appartementen of vergelijkbare noodconstructies – gegeven het feit dat uit Zicht op Jeugd blijkt dat regio's de feitelijke verblijfssetting en mate van individuele begeleiding niet altijd registreren en dat de uitkomsten slechts als een eerste voorzichtige indicatie kunnen worden beschouwd? Indien u dat niet kunt, hoe en wanneer u ervoor zorgt dat dit wel inzichtelijk wordt?

Nee, dat kan ik niet aangeven. Zoals u aangeeft, wordt de feitelijke verblijfplaats over het algemeen niet geregistreerd door gemeenten.
Op dit moment ben ik in overleg met VNG en gemeenten voor een vervolg uitvraag om te kunnen volgen hoe het aantal plaatsingen zich ontwikkelt. Daarbij bekijk ik met hen wat nodig is om structureel beter inzicht te krijgen. Zo verkennen we welke structurele aanpassingen in informatiesystemen nodig zijn om bijvoorbeeld wel de feitelijke verblijfplaats te kunnen registeren. Ik blijf de komende tijd in nauw overleg met jeugdregio’s over de stappen die zij zetten.
Daarnaast werk ik met VNG, gemeenten en de bovenregionale expertisenetwerken een doorbraakaanpak uit om voor deze jongeren tot passende zorg te komen, bij voorkeur in de eigen regio. Ik vraag het Ondersteuningsteam Zorg voor Jeugd om deze aanpak samen met jeugdregio’s te organiseren.

Vraag 9

Bent u bereid deze casus expliciet te betrekken bij het bestuurlijk overleg van 10 september met de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) en brancheorganisaties over het terugdringen van één-op-éénplaatsingen en het realiseren van voldoende passende jeugdhulp?

Alhoewel deze casus niet expliciet is besproken in het bestuurlijk overleg, heb ik – samen met de VNG en de Branches Gespecialiseerde Zorg voor Jeugd (BGZJ) – afgesproken dat we het aantal één-op-één plaatsingen willen terugdringen en voldoende passende hulp te realiseren voor jeugdigen met complexe problematiek.
Om dit te bereiken werk ik samen met gemeenten en de bovenregionale expertisenetwerken een doorbraakaanpak uit om voor deze jongeren tot passende zorg te komen, bij voorkeur in de eigen regio. Ik vraag het Ondersteuningsteam Zorg voor Jeugd om deze aanpak samen met jeugdregio’s te organiseren. Het startpunt hierbij is dat jeugdregio’s samen met gecertificeerde instellingen (GI’s) de komende maanden, zoveel als mogelijk met bestaande steunstructuren als de regionale expertteams (RETs), gaan zoeken naar oplossingen voor deze kinderen en jongeren. Daar worden de mogelijkheden voor onderwijs in betrokken. Waar nodig kunnen de bovenregionale expertisenetwerken de RETs hierbij ondersteunen.

Vraag 10

Bent u bereid de Kamer bij de toegezegde terugkoppeling na dit bestuurlijk overleg tevens te informeren hoeveel van de 768 jeugdigen inmiddels zijn doorgestroomd naar passende zorg, hoeveel nog in een één-op-éénplaatsing verblijven en wat de belangrijkste oorzaken zijn waardoor passende zorg voor deze jeugdigen niet beschikbaar komt?

Bij de uitvraag voor dit eerste landelijk beeld zijn gemeenten gevraagd om het aantal jeugdigen dat op peildatum 1 mei 2026 verbleef in een één-op-één setting (of buitencontractueel, buitenregionaal aanbod) in beeld te brengen. Gemeenten en jeugdregio’s hebben hiervoor onderzoek gedaan binnen hun systemen, onder andere door het berichtenverkeer te raadplegen, en hebben waar nodig dossiers bekeken. Er is geen dashboard, waaruit dagelijks een actueel beeld kan worden opgevraagd. Reden hiervoor is dat de gevraagde informatie niet op een dergelijke manier wordt geregistreerd door gemeenten. Gemeenten registreren over het algemeen voornamelijk datgene wat nodig is voor betaling van facturen (met name startdatum beschikking en hoofdaannemer).
Zoals ik in de beantwoording van vraag 8 reeds aangaf, wordt op dit moment gewerkt aan een verdiepingsslag op dit eerste landelijke beeld, om de jeugdigen die verblijven in een één-op-één setting (of buitencontractueel, buitenregionaal aanbod) nog beter in zicht te krijgen. Ik zal uw Kamer begin 2027 informeren over de voortgang.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Verband tussen maatschappelijke zorgen en het hebben van een psychische aandoening» en de resultaten van de tweede meting van NEMESIS-3 van het Trimbos-instituut?1

Ja, ik ben hiermee bekend.

Vraag 2

Hoe beoordeelt u de uitkomst dat volwassenen die zich veel zorgen maken over maatschappelijke problemen, waaronder internationale spanningen, energievoorziening en de kosten van het dagelijks leven, vaker een psychische aandoening hebben dan mensen die hierover geen of weinig zorgen hebben?

De resultaten laten een verband zien tussen maatschappelijke zorgen en het hebben van psychische aandoeningen. Wel is het belangrijk om voorzichtig te zijn met de interpretatie van de gevonden resultaten. Uit de resultaten van het onderzoek kan geen rechtstreeks verband worden afgeleid dat maatschappelijke zorgen leiden tot psychische aandoeningen. Het Trimbos Instituut benadrukt daarbij dat niet kan worden vastgesteld wat oorzaak en gevolg is. Het is mogelijk dat mensen die zich meer zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen een groter risico hebben op een psychische aandoening, maar het kan ook zijn dat mensen met een psychische aandoening zich juist meer zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen.
Ondanks deze nuancering onderstrepen de uitkomsten het belang van een brede blik op mentale gezondheid. Het is daarbij belangrijk om niet alleen te kijken naar psychische klachten, maar ook naar de omstandigheden waarin mensen leven. Psychische problemen staan immers niet altijd op zichzelf en kunnen samengaan met zorgen of problemen op andere leefgebieden. Door de leefwereld van mensen centraal te stellen en ondersteuning en zorg waar nodig in samenhang te organiseren, kan beter worden aangesloten bij wat mensen nodig hebben om hun mentale gezondheid te versterken en te herstellen.
Over de aanvullende inzet van het kabinet voor mentale gezondheid en GGZ wordt de Kamer geïnformeerd in de Toekomstbrief mentale gezondheid en GGZ, die voorafgaand aan de VWS-begrotingsbehandeling wordt toegezonden.

Vraag 3

Hoe beoordeelt u specifiek de uitkomst dat 28 procent van de mensen die zich veel zorgen maken over de kosten van het dagelijks leven een psychische aandoening heeft, en dat bij deze groep stemmings- en angststoornissen vaker voorkomen?

In 2023 publiceerde het Trimbos Instituut de factsheet «Financiële situatie van mensen met ernstige psychische aandoeningen».2 Hierin benoemt het Trimbos Instituut dat uit onderzoek blijkt dat het hebben van financiële problemen (sterk) samenhangt met psychische klachten. Zo zorgen blijvende financiële problemen vaak voor stress en kunnen ze bijvoorbeeld de mate waarin mensen angst- en depressieklachten ervaren versterken. Volgens het Trimbos Instituut wijst onderzoek ook op de tweezijdigheid van deze relatie: financiële problemen verhogen de kans op psychische problemen en mensen met psychische problemen hebben meer kans op financiële problemen.
Tegen die achtergrond is het niet verrassend dat ook uit het NEMESIS-onderzoek blijkt dat er een verband bestaat tussen het hebben van veel zorgen over de kosten van het dagelijks leven en het hebben van een psychische aandoening. Echter, zoals bij de beantwoording van de vorige vraag aangegeven, is niet duidelijk wat oorzaak en wat gevolg is.
Wel onderstreept deze uitkomst dat het belangrijk is om zowel bij preventie als bij ondersteuning en zorg voor mentale problemen, oog te hebben voor financiële en andere maatschappelijke omstandigheden van mensen en de zorgen die zij daarover ervaren. Het kabinet stimuleert dan ook dat mentale gezondheid zo goed mogelijk wordt meegenomen in alle andere beleidsterreinen. In het Integraal Zorgakkoord (IZA) en het Aanvullend Zorg en Welzijnsakkoord (AZWA) zijn afspraken gemaakt om samenwerking tussen partijen op het snijvlak van (eerstelijns)zorgdomein en sociaal domein te versterken. Zo wordt vanuit het AZWA onder meer ingezet op het versterken van sociaal verwijzen. Sociaal verwijzen bevordert passende en tijdige ondersteuning op de juiste plek, voor (jong)volwassenen met psychosociale problemen die een sociaal-maatschappelijke oorzaak hebben. Middels de basisfunctionaliteit sociaal verwijzen wordt bevorderd dat inwoners vanuit de eerstelijnszorg naar het sociaal domein worden verwezen en vandaaruit passende ondersteuning krijgen, wanneer (enkel) (para)medisch aanbod geen oplossing biedt.

Vraag 4

Wat is uw reactie op de bevinding dat juist jongvolwassenen van 21 tot en met 27 jaar vaker veel zorgen hebben over de kosten van het dagelijks leven?

Het kabinet neemt deze zorgen serieus. Deze groep staat in een belangrijke fase in hun leven: ze studeren, starten op de arbeidsmarkt, bouwen aan hun toekomst en hebben vaak nog beperkte financiële buffers. Een stabiel inkomen, passend werk en betaalbare huisvesting dragen bij aan mentale gezondheid.
Begin oktober 2026 ontvangt de Tweede Kamer de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz, waarin het kabinet ingaat op het belang van «mentale gezondheid in alle beleidsterreinen».

Vraag 5

Welke betekenis geeft u aan deze onderzoeksresultaten voor het huidige beleid gericht op de mentale gezondheid van jongvolwassenen, mede gezien het feit dat ook uit andere landelijke cijfers blijkt dat mentale problematiek relatief vaak voorkomt onder jongvolwassenen?

Het kabinet vindt het zorgelijk dat de mentale gezondheid van jongvolwassenen onder druk staat. Het onderzoek laat zien dat mentale gezondheid samenhangt met verschillende factoren, zoals zorgen over de woningmarkt of de kosten van het dagelijks leven. Hoewel deze zorgen niet specifiek zijn voor jongvolwassenen, blijkt uit het onderzoek dat zorgen over de kosten van het dagelijks leven bij deze groep relatief vaak een rol spelen. De bevindingen bevestigen het belang van de huidige brede aanpak van mentale gezondheid, zoals toegelicht bij vraag 3. Deze richt zich onder meer op het bespreekbaar maken van mentale gezondheid en het versterken van mentale vaardigheden, die het kabinet ondersteunt met instrumenten zoals het platform In je Bol3 en Checkers4. Daarnaast zet het kabinet in op mentaal gezonde leefomgevingen, onder meer in het onderwijs en op het werk5 en heeft het aandacht voor bredere factoren die van invloed zijn op de mentale gezondheid, zoals bestaanszekerheid. Begin oktober 2026 komt het kabinet met de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz waarin het kabinet met aanvullende maatregelen komt om met een brede aanpak de mentale gezondheid van (jong)volwassenen in Nederland te versterken.

Vraag 6

Wordt binnen NEMESIS-3 vervolgonderzoek gedaan waarmee meer inzicht kan worden verkregen in de relatie of maatschappelijke zorgen het risico op een psychische aandoening vergroten, of dat mensen met een psychische aandoening zich sneller zorgen maken over maatschappelijke ontwikkelingen? Zo nee, bent u bereid dit te laten onderzoeken?

Het Trimbos Instituut geeft aan dat de opzet van NEMESIS-3 in principe de mogelijkheid biedt om vervolgonderzoek te doen naar de richting van het verband tussen maatschappelijke zorgen en psychische aandoeningen. Dat kan wanneer de gegevens van de derde meting beschikbaar zijn. De derde meting van NEMESIS-3 loopt momenteel en wordt naar verwachting eind 2027 afgerond. Te zijner tijd zal met het Trimbos Instituut in gesprek gegaan worden over eventuele uitwerking van dit onderwerp.
Omdat NEMESIS-3 een observationeel onderzoek is, kunnen de gegevens overigens geen definitief causaal verband aantonen.

Vraag 7

De hoofdonderzoeker stelt dat het goed is om te kijken of maatschappelijke zorgen een rol spelen wanneer mensen hulp zoeken. In hoeverre worden financiële zorgen en andere maatschappelijke problemen momenteel daadwerkelijk betrokken bij de beoordeling en ondersteuning van mensen die hulp zoeken vanwege mentale klachten?

Hier heeft het kabinet geen zicht op; dit gebeurt immers in de vertrouwelijkheid van de spreekkamer. Het is aan professionals in zorg en sociaal domein om een zo goed mogelijk beeld te krijgen van iemands hulpvraag, en de vervolgstappen ten aanzien van ondersteuning of behandeling hierop aan te laten sluiten. Maatschappelijke zorgen kunnen zeker onderdeel zijn van het gesprek wanneer iemand kampt met mentale klachten.
In AZWA zijn afspraken gemaakt over (door)ontwikkeling van mentale gezondheidsnetwerken, en daarbinnen het «verkennend gesprek». Bij een verkennend gesprek gaan een ggz-behandelaar en een medewerker van het sociaal domein samen in gesprek met de patiënt, om zo te onderzoeken wat precies de hulpvraag is, en welke hulp of zorg daar het beste bij aansluit. Het verkennend gesprek heeft een brede insteek, waarbij ook financiële zorgen en zorgen over andere maatschappelijke problemen kunnen worden meegenomen.

Vraag 8

Welke concrete beleidsconsequenties verbindt u aan de resultaten van dit onderzoek, dat in opdracht van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport wordt uitgevoerd, en bent u bereid de Kamer hierover te informeren?

Zoals toegelicht bij vraag 3 en 5, bevestigen de resultaten het belang van een brede aanpak van mentale gezondheid, met daarbij aandacht voor maatschappelijke factoren die van invloed zijn op de mentale gezondheid. Begin oktober 2026 komt het kabinet met de Toekomstbrief mentale gezondheid en ggz. Daarmee wordt de Kamer geïnformeerd over de verdere beleidsinzet voor de mentale gezondheid van (jong) volwassenen en ggz in Nederland.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Gratis rechtshulp voor toeslagenouders ingeperkt»?1

Ja, ik ben bekend met dit bericht.

Vraag 2

Klopt het dat de voorwaarden voor kosteloze rechtsbijstand voor gedupeerde toeslagenouders zijn gewijzigd en dat procedures over de brede ondersteuning door gemeenten daardoor niet langer onder deze regeling vallen? Zo ja, wanneer is hiertoe besloten en op wiens initiatief?

De voorwaarden van de Subsidieregeling pakket rechtsbijstand herstelregelingen kinderopvangtoeslag 2026 (hierna: subsidieregeling) die zien op brede ondersteuning zijn niet gewijzigd. Rechtsbijstand in procedures over de brede ondersteuning hebben daar nooit onderdeel van uitgemaakt.

Vraag 3

Waarom kwalificeert u deze wijziging als een «verduidelijking» en niet als een versobering, terwijl het gevolg volgens Trouw is dat gedupeerde ouders bij dergelijke geschillen niet langer aanspraak kunnen maken op deze kosteloze rechtsbijstand?

Gedupeerde ouders houden recht op dezelfde rechtsbijstand in procedures die zij onder de vorige subsidieregeling hadden. Daarnaast is de subsidieregeling juist uitgebreid in de herijking van 1 mei jl. Aan de regeling is toegevoegd:
De herijkte subsidieregeling is daarmee geen versobering ten opzichte van de vorige versie.

Vraag 4

Klopt het dat een rechter eerder heeft geoordeeld dat een gedupeerde ouder in een geschil met een gemeente over brede ondersteuning aanspraak kon maken op kosteloze rechtsbijstand? Zo ja, welke rol heeft deze uitspraak gespeeld bij het wijzigen van de voorwaarden?

De rechtbank Gelderland heeft op 5 november 2024 uitspraak gedaan in een zaak waarin een advocaat om een toevoeging voor rechtsbijstand voor de brede ondersteuning had verzocht. De rechtbank oordeelde dat de subsidieregeling in artikel 2 ruimte biedt voor kosteloze rechtsbijstand in procedures over de brede ondersteuning. De raad voor rechtsbijstand is uitvoerder van de subsidieregeling en heeft tegen deze uitspraak – in overleg met mij en het Ministerie van Justitie en Veiligheid (als stelselverantwoordelijke voor rechtsbijstand) – hoger beroep ingediend. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft daarop op 1 juli 20262 uitspraak gedaan en geoordeeld dat de brede ondersteuning niet onder de subsidieregeling valt.
Beide uitspraken zagen op de vorige versie van de subsidieregeling, van vóór 1 mei 2026. Op 1 mei 2026 is de subsidieregeling namelijk herijkt. Bij gelegenheid van de herijking is gebruik gemaakt om (in artikel 2 te expliciteren dat de kosteloze rechtsbijstand uitsluitend geldt voor procedures die in artikel 4 van de subsidieregeling staan opgenomen (waar de brede ondersteuning niet in vermeld staat).

Vraag 5

Is bij het wijzigen van de voorwaarden bewust beoogd te voorkomen dat andere gedupeerde ouders zich bij geschillen over brede ondersteuning met succes op de regeling voor kosteloze rechtsbijstand kunnen beroepen? Zo nee, waarom zijn deze procedures dan expliciet uitgesloten?

De subsidieregeling richt zich vanaf het begin (maart 2021) op het bieden van kosteloze rechtsbijstand in procedures die gedupeerde ouders voeren over hun schadecompensatie. Op deze wijze is er ook met uw Kamer over gesproken in voortgangsrapportages en in wetsbehandeling.
Binnen de hersteloperatie is een veelheid aan regelingen om gedupeerde ouders en hun gezinnen te ondersteunen in hun herstel; de brede ondersteuning door gemeenten is daar een van. De brede ondersteuning wordt verleend door gemeenten, waar de subsidieregeling ziet op besluiten van de Dienst Toeslagen in het kader van de (aanvullende) schadecompensatie aan gedupeerde ouders. Daarom past het niet binnen de aard en het karakter van de subsidieregeling om kosteloze rechtsbijstand te bieden voor procedures tegen gemeenten. Rechtsbijstand die eventueel in procedures over de brede ondersteuning verleend wordt, valt onder het reguliere gesubsidieerde rechtsbijstandsstelsel, zoals dat ook voor andere burgers geldt voor geschillen met hun gemeente over de inzet van gemeentelijke voorzieningen.

Vraag 6

Hoe verhoudt deze wijziging zich tot de aanbeveling van de parlementaire enquêtecommissie Fraudebeleid en Dienstverlening om de criteria voor gesubsidieerde rechtsbijstand juist te verruimen?

Voor de toegang tot het recht is het voor burgers met een kleine portemonnee van groot belang dat ze aanspraak kunnen maken op een sociaal advocaat. De subsidieregeling ziet op kosteloze rechtsbijstand en kent geen inkomenstoets of eigen bijdrage en is daarmee in lijn met de aanbevelingen van de parlementaire enquêtecommissie Fraudebeleid en Dienstverlening. De aanbeveling van de parlementaire enquêtecommissie is verder gevolgd doordat – naar aanleiding van het advies van de Commissie Van der Meer II – de verhogingen voor advocaten in het reguliere gesubsidieerde rechtsbijstandsstelsel ook verwerkt zijn in de herijkte subsidieregeling.

Vraag 7

Heeft de wens van het Rijk om meer financiële grip te krijgen op de hersteloperatie op enige wijze een rol gespeeld bij deze wijziging? Zo ja, welke financiële gevolgen of besparingen worden hiervan verwacht?

Het doel van de herijking was nadrukkelijk niet om te besparen op de rechtsbijstand aan gedupeerde ouders of hun nabestaanden. Zoals in het antwoord bij vraag 3 is beschreven, zijn de rechthebbenden van de subsidieregeling en het aantal procedures in die regeling juist uitgebreid tijdens de laatste herijking. De aanpassing aan artikel 2 van de subsidieregeling leidt dan ook niet tot een besparing.

Vraag 8

Welke bezwaren heeft de Werkgroep Toeslagenadvocaten tegen de gewijzigde voorwaarden ingebracht, welke daarvan zijn niet overgenomen en waarom niet?

De aangepaste subsidieregeling is in nauw en goed overleg met de werkgroep toeslagenadvocaten en de Raad voor Rechtsbijstand tot stand gekomen.
De werkgroep toeslagenadvocaten heeft verschillende wensen ingediend om te betrekken bij de herijking van de subsidieregeling. Vanaf medio 2025 heb ik regelmatig gesprekken gevoerd met de werkgroep en de raad voor rechtsbijstand.
Op verzoek van de advocaten is een aantal onderdelen toegevoegd, waaronder de inhuur van deskundigen, rechtsbijstand voor een poging tot mediation in beroep die niet tot een schikking leidt en rechtsbijstand aan aanvragers van kinderopvangtoeslag die zich na de wettelijke peildatum melden. Ook is in overleg met de werkgroep en de raad gekomen tot een puntenvaststelling voor de toevoegingen voor rechtsbijstand bij de aanvullende schadecompensatieroutes MijnHerstel en de individuele schadeberekening.
Daarnaast heeft de werkgroep verzocht om kosteloze rechtsbijstand te bieden aan de kinderen van gedupeerde ouders en bij de brede ondersteuning, een toevoeging voor een restcategorie op te nemen (voor werkzaamheden die niet onder de in de subsidieregeling opgenomen procedures vallen) en om de punten voor de toevoegingen op te hogen voor rechtsbijstand bij onder meer beroepsprocedures en complexe schadecompensatiezaken. De rechtsbijstand in de brede ondersteuning en aan jongeren past echter niet binnen de aard en het karakter van de subsidieregeling. Zowel jongeren als gedupeerde ouders kunnen een beroep doen op de reguliere gesubsidieerde rechtsbijstandsregeling.
Ten slotte hadden twee wensen van de werkgroep te maken met het aantal punten en het tarief per punt. Uit een tijdschrijfonderzoek van de raad voor rechtsbijstand bleek niet dat advocaten structureel meer tijd besteden aan de procedures in de subsidieregeling vermeld, dan waar de punten voor de toevoegingen op zien. Daarom zijn die punten niet opgehoogd. Eind 2026 zal de raad voor rechtsbijstand weer een tijdschrijfonderzoek doen. Mocht daaruit blijken dat er wel structureel meer tijd wordt besteed dan het maximum aantal punten per toevoeging, dan zal er weer een herijking plaatsvinden van die onderdelen van de subsidieregeling. Een dergelijke herijking zal met terugwerkende kracht plaatsvinden om te waarborgen dat advocaten die tijd hebben geschreven over de door hen verrichte werkzaamheden dat ook vergoed krijgen. De subsidieregeling is een aparte regeling binnen het stelsel van de gesubsidieerde rechtsbijstand, gebaseerd op de Wet op de rechtsbijstand. Daarom geldt onder meer hetzelfde tarief per punt voor de toevoegingen in de subsidieregeling en het reguliere gesubsidieerde rechtsbijstandsstelsel. Een restcategorie als aparte toevoeging bestaat niet binnen de gesubsidieerde rechtsbijstand en past dan ook niet binnen de subsidieregeling. Daarom is deze wens van de werkgroep toeslagenadvocaten evenmin overgenomen bij de herijking van de subsidieregeling.

Vraag 9

Acht u het rechtvaardig dat een gedupeerde ouder die meent dat een gemeente de toegezegde brede ondersteuning niet of onvoldoende biedt, mogelijk zelf kosten moet maken voor juridische bijstand om die ondersteuning af te dwingen, terwijl die brede ondersteuning onderdeel is van de hersteloperatie? De Rijksoverheid omschrijft brede ondersteuning zelf als een essentieel onderdeel van de hersteloperatie.

De voorwaarden die zien op rechtsbijstand in procedures over de brede ondersteuning zijn niet gewijzigd in de subsidieregeling. De subsidieregeling ziet specifiek op het bieden van kosteloze rechtsbijstand in procedures over de schadecompensatie van gedupeerde ouders. De brede ondersteuning richt zich op het ondersteunen van gedupeerde ouders en hun gezinnen om zelf hun leven weer op de rit te krijgen. Dat kent een ander karakter dan het bieden van financieel herstel aan gedupeerde ouders die onterechte terugvorderingen van de Belastingdienst hebben gekregen en als gevolg daarvan financiële problemen hebben ervaren. Procedures over de brede ondersteuning verleend door gemeenten zijn dan ook nooit onderdeel geweest van de subsidieregeling.
Een gedupeerde ouder kan desgewenst gesubsidieerde rechtsbijstand aanvragen onder het reguliere rechtsbijstandsstelsel, zoals dat ook voor andere burgers geldt voor geschillen met hun gemeente over de inzet van gemeentelijke voorzieningen.

Vraag 10

Bent u bereid de voorwaarden opnieuw te bezien en ervoor te zorgen dat gedupeerde ouders die moeten procederen over brede ondersteuning toegang houden tot kosteloze rechtsbijstand? Zo nee, waarom niet?

Zie antwoord vraag 9.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Vakbond kaart situatie jeugdzorg Lelystad aan bij Arbeidsinspectie»?1

Ja.

Vraag 2

Hoe beoordeelt u de in het artikel beschreven aanhoudende onrust bij Jeugd Lelystad en de vraagtekens die worden geplaatst bij het onderzoek naar de inmiddels ontslagen bestuurder?

Het is niet in het belang van de jeugdigen en inwoners van de gemeente Lelystad dat het al langere tijd onrustig is rondom de toegang en beschikbaarheid van de jeugdzorg in de gemeente Lelystad. Met het aantreden van een nieuw college in de gemeente Lelystad én de inzet die de afgelopen maanden is gepleegd voor de toegang en de beschikbaarheid van jeugdzorg is mijn beeld dat de situatie in Lelystad de afgelopen maanden is verbeterd.

Vraag 3

Was u bij de beantwoording van eerdere schriftelijke vragen op 11 augustus 2026 op de hoogte van het feit dat FNV Jeugdzorg de situatie bij Jeugd Lelystad reeds in april had gemeld bij de Nederlandse Arbeidsinspectie en de Autoriteit Persoonsgegevens? Zo ja, waarom zijn deze meldingen en de daaraan ten grondslag liggende zorgen niet betrokken bij uw beantwoording?

Nee, ik was hier niet van op de hoogte.

Vraag 4

Hoe beoordeelt u de samenloop van de door FNV gemelde ernstige personele problemen en de door de Nederlandse Zorgautoriteit gesignaleerde risico’s voor de beschikbaarheid en toegankelijkheid van jeugdhulp in Lelystad?

De eerder dit jaar geconstateerde problemen op het terrein van de toegang zijn van invloed geweest op het personeel werkzaam bij de toegang. De gemeente Lelystad heeft echter in maart jl. hard gewerkt om de toegang voor jeugdzorg op orde te brengen en er zijn vanuit de NZa op dit moment geen zorgen over de beschikbaarheid en toegankelijkheid. Dit neemt niet weg dat er uiteraard intern personele problemen kunnen spelen. Het is aan de werkgever om hier verder afspraken over te maken. De NZa heeft hierin verder geen rol.

Vraag 5

Kunt u aangeven wat sinds uw beantwoording van 11 augustus 2026 concreet is verbeterd aan de beschikbaarheid, toegankelijkheid en tijdigheid van de jeugdhulp in Lelystad? Kunt u daarbij aangeven hoeveel kinderen momenteel wachten op een besluit over of de daadwerkelijke inzet van passende jeugdhulp?

Sinds april jl. is er geen achterstand in de toegang, zowel bij de verwijzingen via de gemeentelijke toegang (Jeugd Lelystad B.V.) als bij de toewijzingen via bepalingen via de GI. Aanvragen worden volgens de termijnen behandeld. Wel heeft Lelystad, net als veel gemeenten in Nederland, te maken met wachtlijsten bij aanbieders. Dit heeft echter geen relatie met de gemeentelijke toegangsorganisatie, maar met o.a. de krappe arbeidsmarkt.

Vraag 6

Deelt u de mening dat ernstige personele uitval en langdurige bestuurlijke onrust binnen een organisatie die verantwoordelijk is voor de toegang tot jeugdhulp gevolgen kunnen hebben voor de continuïteit en tijdigheid van die toegang? Zo nee, waarom niet?

Als de genoemde personele uitval en bestuurlijke onrust gevolgen heeft voor de termijnen waarin de aanvragen worden behandeld, dan kan dit uiteraard gevolgen hebben voor de continuïteit en tijdigheid van de toegang.

Vraag 7

Heeft u inmiddels vastgesteld of kinderen en gezinnen door de bestuurlijke en personele problemen bij Jeugd Lelystad langer hebben moeten wachten op jeugdhulp of anderszins nadeel hebben ondervonden? Zo ja, wat zijn de uitkomsten? Zo nee, waarom is dit nog niet vastgesteld?

Sinds april jl. is er geen achterstand in de toegang bij de gemeente Lelystad. De NZa voert vanuit haar vroegsignaleringstaak maandelijks gesprekken met de gemeente Lelystad om de situatie in Lelystad nauwgezet te volgen en er zijn vanuit de NZa op dit moment geen zorgen over de beschikbaarheid en toegankelijkheid.
Gemeenten zijn daarbij in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor de uitvoering van jeugdhulp en de gemeenteraad is verantwoordelijk om het college hierop aan te spreken. Het college informeert de raad periodiek over de stand van zaken jeugdzorg. De gemeente Lelystad heeft laten weten dat de dienstverlening van Jeugd Lelystad op dit moment wordt onderzocht.

Vraag 8

U antwoordde op 11 augustus 2026 op de vraag welke aanvullende maatregelen u bereid bent te nemen om te voorkomen dat interne bestuurlijke problemen of tekortschietende gemeentelijke uitvoering ten koste gaan van kwetsbare kinderen uitsluitend met: «Geen.» Bent u, gelet op de aanhoudende problemen en de meldingen bij toezichthouders, nog steeds van mening dat geen aanvullende maatregelen noodzakelijk zijn?

De afgelopen jaren is er gewerkt aan de Wet verbetering beschikbaarheid Jeugdzorg om een aantal knelpunten in het jeugdstelsel op te lossen. Zo heeft bijvoorbeeld de NZa nieuwe taken gekregen, waaronder de vroegsignaleringstaak en is voor sommige zorgvormen vastgelegd dat gemeenten verplicht regionaal moeten samenwerken in Jeugdregio’s. Dit zijn allemaal zaken die bijdragen aan een beter werkend jeugdhulpstelsel. In die beleidsontwikkeling wordt ook casuïstiek betrokken. Deze wet is per 1 januari 2026 in werking getreden en wordt ook nog geëvalueerd. Hierbij zullen ook ervaringen van casuïstiek worden betrokken.
Tegelijkertijd zien we ook dat er in het huidige stelsel bepaalde knelpunten zitten, zoals het tekort aan regionaal en landelijk inzicht in het zorglandschap voor (hoog)specialistische jeugdhulp én gebrek aan sturing op de beschikbaarheid van deze hulp. Ook is er een gebrek aan samenwerking tussen zorgdomeinen en expertises om tot integraal zorgaanbod te komen én gebrek aan randvoorwaarden om dit goed te kunnen doen.
Er loopt er op dit moment intensief overleg met het veld om te komen tot een diepergaande analyse van de knelpunten in het stelsel, ieders rol hierin en welke aanvullende afspraken nodig zijn om het stelsel beter te laten functioneren.

Vraag 9

Zo ja, wat moet er volgens u nog gebeuren voordat u als stelselverantwoordelijke wel aanleiding ziet aanvullende maatregelen te nemen?

Zie antwoord vraag 8.

Vraag 10

U gaf in uw eerdere beantwoording aan dat bij mogelijke taakverwaarlozing eerst signalering en factfinding plaatsvinden en dat het Rijk vervolgens via interbestuurlijk toezicht kan optreden. Is naar aanleiding van de situatie in Lelystad inmiddels sprake van signalering of factfinding in het kader van interbestuurlijk toezicht? Zo nee, waarom niet?

De NZa houdt vanuit haar vroegsignaleringstaak zicht op de situatie in de gemeente Lelystad en de NZa zal indien nodig het Ministerie van VWS informeren. Gegeven de huidige situatie is er vanuit het Ministerie van VWS op dit moment geen aanleiding om zelf verdere signalering en factfinding te doen.

Vraag 11

Bent u bereid de Kamer te informeren over de uitkomsten van de onderzoeken of meldingen bij de Nederlandse Arbeidsinspectie en andere betrokken toezichthouders, voor zover deze relevant zijn voor de beschikbaarheid, toegankelijkheid, continuïteit en kwaliteit van de jeugdhulp in Lelystad?

Het college is in eerste instantie zelf verantwoordelijk voor de uitvoering van jeugdhulp en de gemeenteraad is verantwoordelijk om het college hierop aan te spreken. Het is aan de gemeente om zo nodig signalen van andere toezichthouders, zoals de Nederlandse Arbeidsinspectie, hierin te betrekken. Overigens heeft de Arbeidsinspectie het onderzoek naar aanleiding van de melding van de vakbond nog niet afgerond. In de situatie van de gemeente Lelystad is het onderzoek van de NZa waar u naar verwijst niet openbaar gemaakt en kan ik u deze informatie niet verstrekken.

Vraag 1

Bent u bekend met het bericht «Lisa Bal (36) uit Een Huis Vol nam de kinderen van haar overleden zus in huis: «Jeugdzorg zou de voogdij krijgen, daar ben ik voor gaan liggen»»?1

Ja

Vraag 2

Deelt u de mening dat na het overlijden van beide ouders eerst moet worden onderzocht of kinderen veilig bij familie of binnen hun vertrouwde netwerk kunnen worden opgevangen?

Ja. Bij het overlijden van beide ouders met gezag wordt als eerste onderzocht of opvang bij de familie of binnen het vertrouwde netwerk van het kind mogelijk is.

Vraag 3

Op basis van welke criteria wordt geadviseerd de voogdij bij een gecertificeerde instelling te beleggen in plaats van bij een bereid en geschikt familielid?

Als de ouders een voogd hebben aangewezen in hun testament of via een aantekening in het gezagsregister, kan deze voogd de voogdij aanvaarden of afwijzen. Als er geen testamentaire voogdij is geregeld of als deze is afgewezen verzoekt de rechter de Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) om een onderzoek te doen.2 Tijdens het onderzoek spreekt de RvdK met het kind, de familie en het netwerk, en adviseert wie het beste voogd kan worden. De voogd kan een persoon zijn of een gecertificeerde instelling. Als een belanghebbende het niet eens is met het verzoek kan hij of zij in verweer gaan. Zoals in het antwoord op vraag 2 aangegeven, wordt allereerst onderzocht of een familielid of iemand binnen het vertrouwde netwerk geschikt is om de voogdij op te nemen. De RvdK adviseert steeds vanuit het belang van het kind. Voogdij bij een Gecertificeerde instelling (GI) wordt alleen geadviseerd wanneer voogdij binnen familie of het vertrouwde netwerk niet in het belang van het kind is.3

Vraag 4

Hoe wordt geborgd dat broers en zussen na het overlijden van hun ouders zoveel mogelijk bij elkaar kunnen blijven?

In het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM) en het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) wordt het recht op familie- en gezinsleven beschermd. Het EHRM erkent dat de band tussen broers en zussen hier nadrukkelijk onder valt.4 In de praktijk geldt als uitgangspunt dat broers en zussen samen worden geplaatst. Professionals volgen daarbij de in richtlijnen vastgelegde aanbevelingen om broers en zussen bij voorkeur samen te plaatsen, tenzij er redenen zijn om dit niet te doen.

Vraag 5

Hoeveel kinderen staan vanwege het overlijden van hun ouders onder voogdij van een gecertificeerde instelling? Is bekend in hoeveel van deze gevallen familie bereid was de kinderen op te vangen?

Die informatie is niet bekend. In de huidige registraties van de GI is «voogdij wegens overlijden beide ouders» niet als aparte categorie opgenomen. Uit het gezagsregister is evenmin te achterhalen of de voogd is benoemd wegens overlijden van de ouder(s) met gezag.

Vraag 6

Wordt altijd onderzocht of familie of iemand uit het netwerk de voogdij kan dragen voordat een gecertificeerde instelling wordt voorgesteld? Zo nee, waarom niet?

Ja, dat wordt altijd onderzocht.

Vraag 7

Deelt u de mening dat geschikte familieleden niet tegenover het jeugdbeschermingssysteem zouden moeten komen te staan om kinderen binnen de familie te kunnen houden?

Ik deel de mening dat geschikte familieleden of iemand binnen het vertrouwde netwerk niet tegenover het jeugdbeschermingsstelsel zouden moeten komen te staan. Het belang van het kind dient voorop te staan; waar plaatsing binnen familie of het vertrouwde netwerk in zijn/haar belang is, heeft dat de voorkeur.

Vraag 8

Bent u bereid te onderzoeken hoe het uitgangspunt «familie of vertrouwd netwerk, tenzij dit niet in het belang van het kind is» sterker kan worden geborgd bij beslissingen over voogdij?

Dat uitgangspunt is reeds geborgd, extra onderzoek op dat punt dient geen doel.